Verloop van vriendschap

Er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan. Het thema in mijn leven op dit moment. Ik heb weleens gelezen dat we in zeven jaar de helft van onze vrienden kwijtraken. Niet dat er dan minder vrienden in ons leven zijn, de samenstelling verandert alleen met de tijd.

Vriendinnetjes op de middelbare school
Het is op zich niet vreemd dat sommige mensen in je leven een compleet andere weg inslaan en raakvlakken dan ver(der) te zoeken zijn. Afgelopen week had ik een afspraak met een vriendinnetje van lang, lang geleden. We ontmoetten elkaar in de brugklas en waren vanaf dat moment echt beste vriendinnen. Tot we ieder een ander schoolprofiel kozen, andere klassen, vrienden en interesses kregen en ook nog eens zeventig kilometer van elkaar vandaan gingen wonen. Ik beschouwde haar altijd nog steeds als mijn vriendinnetje. We deelden fantastische herinneringen, maar het contact verwaterde langzaam.

Bijzonder weerzien
We zagen elkaar van de week, na elkaar jaren niet gezien te hebben en ik had zo’n sterk voorgevoel dat het nog wel eens heel gezellig kon worden. Wat bleek? We zitten meer op één lijn dan ooit te voren. Dezelfde levensinstelling, interesses, humor, noem maar op! Het weerzien maakte een verpletterende indruk op me. Mijn vriendinnetje, ze is er weer. We hebben elkaar lang geknuffeld voor ze weer in de auto stapte om de zeventig kilometer terug te rijden. Met uiteraard het voornemen om elkaar veel vaker te spreken. Maar ook zonder elkaar te zien weten we dat het wel snor zit en dat vind ik fijn, geruststellend.

Tijd van afscheid
Een andere vriendin ontmoette ik veel later, ik was nog net geen twintig. Van collega’s naar hechte vriendinnen. Samen op vakanties, we deelden zeven jaar lang lief en leed. We konden bij elkaar terecht. Toch was het deze week tijd voor afscheid, had zij besloten. Zo’n actie is niets voor mij. Ik gooi de deur niet snel dicht voor mensen van wie ik hou, kinkjes in de relatiekabel of niet. Al valt er wel wat voor te zeggen. Is ‘afsluiten’ niet beter dan de vriendschap langzaam dood te laten bloeden (met onbegrip)? Ik respecteer haar keuze dan ook, begrijp het met enige weemoed en wens haar veel geluk, liefde en mooie vriendschappen toe.

Friends for life
In een week verlies ik een vriendin en win ik een vriendin (terug). Het voelt bijna als een speling van het lot. Ik geloof dat mensen om verschillende redenen in je leven komen en misschien is het ook wel helemaal niet zo erg om afscheid te nemen van sommige vriendschappen. Ik besef me maar al te goed dat ik ook niet meer dezelfde ben als zeven jaar geleden. Al hoop en denk ik dat sommige andere (oude en nieuwe) vriendschappen wel voor het leven zijn. En stiekem, ben ik eigenlijk best een beetje benieuwd naar wie ik allemaal nog mag ontmoeten en in mijn hart ga sluiten. Met het lot valt immers niet te tarten…

© Beeld: Chantal Straver. (Foto van weerzien vriendinnetje.)