Blog Martin: Voor wie versier jij je huis?

Je ziet het steeds vaker, van die lekker huiselijke teksten als ‘Home’ of ‘ Welcome’ uit houten letters gesneden en voor het raam gezet. Ik houd er op zich wel van, al vind ik het doorgaans leuker als mensen de moeite nemen om zelf met een creatieve tekst te komen die echt bij ze past. Gisteren liep ik naar huis met een tas boodschappen en zag wederom zo’n bordje voor het raam staan, drie huizen naast ons. Er klopte echter iets niet, de letters stonden verkeerd om.

Omgedraaid of niet?
Dat zette me aan het denken. De meeste mensen zetten dat soort teksten namelijk naar buiten gericht, zodat je de tekst van buitenaf kunt lezen. Het is echter opmerkelijk dat ik de omgedraaide situatie als ‘verkeerd om’ zag. Want eigenlijk is dat natuurlijk veel logischer, de tekst naar binnen richten, zodat niet de buitenwereld de tekst voortdurend kan lezen, maar jijzelf, wanneer je bezig bent in de keuken, of gewoon even toevallig ergens in huis loopt en de tekst in je ooghoek ziet springen. Eigenlijk is het gewoon heel raar dat veel mensen er voor kiezen om voortdurend tegen een gespiegelde tekst aan te kijken, alleen maar zodat de buitenwereld (of jijzelf één keer per dag bij thuiskomst) dat tekstje voorgespiegeld krijgt. Voor wie doe je het dan eigenlijk, vraag ik me af.

Zo valt het me dit jaar ook steeds meer op dat heel veel mensen de wereld aan oranje vlaggen voor hun huis hebben hangen, maar in de huiskamer niets en dat was afgelopen kerst al niet veel anders. Zou het komen door de Facebooks en Instagrams van deze wereld dat we ons steeds bewuster worden van het feit hoe anderen ons zien? Dat zou best jammer zijn toch? Want dan is alles maar uiterlijke schijn. Ik maak me daar net zo schuldig aan, nu ik mijn voortuin heb laten opknappen omdat nogal wat negatieve reacties kreeg op het onkruid. Die hele voortuin interesseert me niets… maar ik wil natuurlijk niet te boek staan als… Mijn home is dus duidelijk naar buiten gericht.

emoH emocleW
Ik was nog wat boodschappen vergeten, dus vandaag moest ik opnieuw naar de Appie. Op de terugweg kon ik het niet laten om het huis nogmaals een blik te werpen. ‘emoH’ las ik in het raam. Er klopte nog steeds iets niet, maar ditmaal was het eerder de wereld in plaats van dit huis. Niets verkeerd om. Als iemand dat begrijpt, dan zijn het deze mensen.