Blog Mayke: Viespeuk

Nog zo’n kleine vijfhonderd sigaretten voordat ik ze in de ban doe. Dat is, pak ‘m beet, zestien uur aaneengesloten lurken aan een filter. Gemiddeld biets ik dan vierhonderdvijftig keer een aansteker, waar ik, laten we zeggen, rond de tweehonderd aanstekers aan over zal houden. Min de honderdnegenennegentig die ik binnen het uur kwijt raak en min die ene aansteker die ik toevallig even niet kan vinden, maar nog wel ergens uithangt.

De theorie

Binnen twintig minuten zal mijn bloedcirculatie verbeteren, na acht uur is het koolmonoxidegehalte gehalveerd, na vierentwintig uur zal de koolmonoxide volledig zijn verdwenen, binnen achtenveertig uur verbeteren mijn geur- en smaakzin, binnen drie en negen maanden is mijn longfunctie met tien procent gestegen en laten we het daar vooralsnog even bij laten. In theorie ben ik dan al een heel eind gekomen.


De praktijk

In de praktijk gebeuren er heel andere dingen. Na twintig minuten begin ik me lichtelijk te ergeren aan mijn omgeving, na acht uur is het een hele prestatie als ik nog geen klant aan zijn of haar hakken over de balie heb getrokken om hem of haar een flink pak rammel te bezorgen, binnen achtenveertig uur ben ik twaalf vreetbuien en zesentachtig hoestbuien verder en binnen drie en negen maanden verwacht mijn omgeving dat ik ga bevallen van een drieling. Met een beetje pech hoest ik ze prematuur op. Althans, zo stel ik het me voor. Mijn stoppen-met-roken-record is slechts twee weken.


Viespeuk

Ik wil niet meer die viespeuk zijn die zich om de paar uur moet excuseren omdat haar humeur afhankelijk is van die paar centimeter in vloei gerolde teer en nicotine, om vervolgens een uur in de wind stinkend terug te keren. Bedankt voor het wachten en sorry voor de stank.
Die parasiet die uit pure wanhoop desnoods in de stromende regen met trillende handen een sjekkie bietst van een willekeurige voorbijganger. Of ie ook een vuurtje heeft, want ik heb wel een aansteker, maar ik kan hem even niet vinden.

Country en Blues

Ik heb al de schurft aan tanken, laat staan om op zondag naar de benzinepomp te rijden voor een pakje peuken. Ik rochel me de pleuris en ben chronisch verkouden. Al jaren roep ik dat mijn keelamandelen niet in orde zijn omdat ik met vlagen klink als een oude vent tijdens het zingen. Ik heb zelfs overwogen om mijn repertoire te beperken tot country en blues.

Tijd om te stoppen dus. Niet omdat ik bang ben dat ze Johnny Cash draaien op mijn vroegtijdige begrafenis, maar omdat ik mezelf niet vroegtijdig wil cremeren. Zul je net zien dat na twintig minuten in de kist mijn bloedcirculatie weer op gang komt. Schuiven ze net mijn kist in de oven. Heb ik eindelijk een vuurtje, heb ik geen sigaretten bij me.

© Beeld: Privébezit Lees hier meer blogs van Mayke