Viva Ongecensureerd: Ik sla soms mijn kind

ik sla soms mijn kind

Een tijd terug was er op het kinderdagverblijf van mijn jongste kind een thema-avond. Een vrouw van de GGZ kwam vertellen hoe we volgens de Triple P methode (oftewel Positief Pedagogisch Programma) beter om konden gaan met moeilijk gedrag. We kregen telkens een casus voorgelegd en mochten dan vertellen hoe we daarop reageerden. Eén vader had het positief opvoeden niet zo goed begrepen. ‘Als onze dochter niet luistert, krijgt ze gewoon een tik.’ Er werd wat ongemakkelijk gelachen en de vrouw van de GGZ reageerde verontwaardigd. Maar doen we het eigenlijk niet allemaal wel eens?

Bijtend kind
Ik wel. Ik heb uitermate veel bewondering voor ouders die om kunnen gaan met de woede die je soms bekruipt als je kind het bloed onder je nagels vandaan haalt. En ik kan me niet altijd goed beheersen. Drie jaar terug was ik hoogzwanger van de tweede en had mijn dochter de ene na de andere driftbui. Aan tafel smeet ze met haar eten, op haar speelplek gooide ze met speelgoed, op haar kamer vlogen de boekjes door de lucht. Als ik daar niet op reageerde, viel ze mij aan. Schoppen, slaan en soms ook nog eens bijten.

Op de blote billen
Ik wist niet wat ik daarmee aanmoest. En ik schaamde me zo voor haar gedrag dat ik geen raad durfde te vragen. Mij is immers ingeprent dat gedrag van kinderen aangeleerd is, dus door mij en haar vader. Dat zij zo tekeer ging, zou vast het een en ander over ons zeggen en daar wilde ik niet aan. Dus soms gaf ik haar een tik op de billen, of nou ja… op de luier. Een andere keer was ik haar net aan het verschonen, toen ze me in de (zwangere) buik trapte. Voordat ik het wist had ik haar een klap gegeven op haar blote billen. Hard. Je zag mijn hand nog uren zitten. Ik schaamde me dood.

Reflex
Ik heb zelf als kind ook billenkoek gehad. En ook wel eens een tik tegen mijn hoofd. Voel ik me daardoor mishandeld? Nee. Achteraf was het vaak ook volkomen terecht. Toch voelt het voor mij als falen, als ik mijn toevlucht neem tot geweld. En ik reageer meestal in een reflex. Zo gaf ze me ooit een harde klap in mijn gezicht en ik sloeg meteen terug. Het overkomt me.

Stoïcijns
Het is geen excuus. En het gebeurde ook niet dagelijks. Elke keer nam ik me voor met haar te praten, in plaats van mijn handen te gebruiken. Ik probeerde alles: een strafstoeltje, in de gang zetten, knuffels afpakken, speeluitjes niet door laten gaan, maar mijn dochter was overal stoïcijns over. Vaak lachte ze me alleen maar uit. Uiteindelijk besloot ik het gedrag te negeren, wat het niet veel beter maakte, maar ik bereikte in ieder geval het kookpunt niet meer.

Inmiddels gaat het al jaren veel beter. En toch gebeurt het me soms nog wel eens. Dan gaat ze zo ver dat ik haar hard vastpak, of een tik geef. Erover praten doe ik nog steeds niet. Ik geef tenslotte het verkeerde voorbeeld. Ik leer mijn dochter nu tot tien te tellen en vaak doe ik dan zelf net zo hard mee.

Beeld: boumenjapet / 123RF Stockfoto