Mislukt als dochter

Je weet wat je wilt, maakt een profielschets en gaat op zoek naar de perfecte kandidaat. Zo worden de meeste functies doorgaans vervuld. Maar wat nou als je niets te kiezen hebt?

Mijn moeder had de functieomschrijving voor ‘de perfecte dochter’ al voor mijn geboorte klaarliggen. Helaas was ik de enige sollicitante voor de functie en mij afwijzen was strafbaar, dus deed ze het er maar mee. Ik weet het, dit klinkt zuur, maar door de jaren heen is dit wel het gevoel dat ze mij heeft gegeven. Ik ben totaal ongeschikt als dochter. Mislukt. Het is niet anders.

Het hart op de goede plaats
Laat ik haar eerst even aan jullie voorstellen. Mijn moeder is een goed mens, met het hart op de juiste plaats. Helaas heeft zij naast zuurstof ook aandacht nodig om te overleven. Het middelpunt van de aarde is haar eigen navel zullen we maar zeggen. Door zich in te zetten en op te komen voor de zwakkeren in de samenleving, fleurt ze helemaal op. Een win-win situatie, want eerlijk is eerlijk, mijn moeder doet heel goed werk.

Ik hoef niet gered te worden
Het is ook het enige wat ze kan, mensen helpen. Maar als je –zoals ik- niet ‘gered’ hoeft te worden, dan is het niet interessant. En dat is wat ik ben. Niet interessant. Ik heb een huis, gezonde kinderen, lieve man, goede baan. Ik doe het allemaal fout. Mijn broer daarentegen heeft het wel goed begrepen, hij zit al vanaf zijn 12e af en aan in de problemen. Wordt overeind geholpen, gaat weer verder en geeft mijn moeder vervolgens nog een schop na. Telkens weer. Zij huilt en plein public, laat zich troosten en gaat verder met haar volgende project. Tot hij weer bij haar aanklopt.

Vierenveertig is hij nu en leunt nog steeds zwaar op de hulp van mijn moeder. En natuurlijk doe je dat, want het is je kind. Dat begrijp ik wel. Maar ondertussen de wereld op luide toon vertellen hoe zwaar je het wel niet hebt en wat je allemaal voor hem doet, daar blijf ik moeite mee houden. Maar ja, dat is wat haar op de been houdt. Ze etaleert het graag. En die saaie dochter? Daar valt niet veel over te vertellen.

Ligt het nou aan mij?
Als ik het zo op papier zet vind ik het allemaal eigenlijk wel heel hard klinken. Begin ik aan mijzelf te twijfelen; ben ik nou zo’n koud en gevoelloos persoon? Het maakt me kwaad, want dat is wat er iedere keer weer gebeurt….ik word in een positie gebracht waarin ik aan mezelf ga twijfelen. Zij kan dat heel goed.
Want als er niets te redden valt, dan maar op een andere manier de aandacht vragen. Door bijvoorbeeld het moedwillig zo te plannen dat als ik beval van haar eerste kleinkind, zij zich aan de andere kant van de wereld bevindt. Of een week voor mijn huwelijk gewoon doodleuk vertelt dat ze niet komt, omdat ze het allemaal niet aan kan.

Waarop ik alle zeilen bijzet om de ‘goede lieve vrede’ te bewaren en háár tranen droog. Waarom eigenlijk? Die paar momenten die voor mij hoogtepunten in mijn leven hadden moeten zijn werden op die manier toch weer ‘haar’ momenten. Zo gaat het altijd. Emotionele chantage is één van haar vele talenten.

Kom niet aan mijn moeder!
Grappig wel hoe zoiets werkt trouwens. Ik vind van alles over mijn moeder. Maar haal het als buitenstaander niet in je hoofd om dit ook uit te spreken, iets wat mijn man wel eens doet. Dan ga ik haar verdedigen, tegen beter weten in. Want hij heeft gelijk. Ze negeert me. Stelselmatig. Want ik red me prima en dat is nou net een eigenschap die niet in haar functieprofiel stond. Ik hoor haar nodig te hebben. Dat dat ook gewoon kan door alleen maar van me te houden is nog steeds niet tot haar doorgedrongen.

Je zou het misschien niet zeggen, maar ik hou echt heel veel van mijn moeder. Helaas eigenlijk, want juist daarom weet ze me nog altijd te raken en pijn te doen. Want dat doet het, zelfs nu nog na al die jaren. Ik voel me vaak het kwispelende hondje dat blij op haar afrent maar gewoon voorbij gelopen wordt. Met haar hierover praten is geen optie, die pogingen zijn al te vaak gestrand. Maar het even van me af kunnen schrijven hier op deze plek…dat voelt wel heel fijn. Bedankt daarvoor.

Beeld: ePi.Longo
Viva Ongecensureerd is het anonieme account waarmee Viva-bloggers blogs schrijven die ze liever niet plaatsen onder hun eigen naam. Elke week vind je op deze plek een onthullend blog, geschreven door één van de bloggers. Wie welk stukje heeft geschreven, blijft geheim…