VIVA Verhongerd – eh, Vierhonderd

Ik was heel netjes drie kwartier te vroeg weggegaan, maar nadat ik een uur in de file had gestaan, besloot ik dat mijn plan A (de auto bij een vriendin parkeren en met het OV naar The College Hotel gaan) maar moest worden omgezet in een plan B (de auto in een parkeergarage plempen en zesmiljoen euro aan parkeerkosten betalen).

Welke uitnodiging?
Terwijl ik op mijn hakken zo charmant mogelijk naar het hotel toe probeerde te joggen, dacht ik dat ik enorm laat was. Kwart over 7, terwijl de VIVA400 om 7 uur begonnen was volgens de uitnodiging. O, kak, over de uitnodiging gesproken: die had ik helemaal niet bij me. Ik hoopte maar dat ik hem niet nodig zou hebben, anders had ik net drie uur voor niets gereisd. In de rij (ik bleek helemaal niet laat te zijn) raakte ik in gesprek met Sharita, die boksles organiseert in Zuid-Afrikaanse gevangenissen. Je begrijpt dat ze in de categorie Stoer viel.

Bij binnenkomst kregen we een glas zo groot als een emmer vol met die 43-likeur die je zo ingewikkeld uitspreekt. Megalekker, maar na een paar slokken heb ik hem weggezet onder het mom ‘ik moet nog rijden en dat doe ik het liefst zonder Amsterdamse fietsers in de grill mee te slepen naar Drachten’.

Je kan de pot op
Ik was echt, echt, echt heel blij dat ik al vriendjes had gemaakt in de rij, want we troffen een hele zaal vol kakelende vrouwen aan en muziek die net een tikje te hard stond normaal met elkaar te kunnen praten. Iedereen stond al in groepjes, alsof ze elkaar al jaren kenden. Wow. We besloten dat een uitstapje naar de wc een goed idee was. We gingen met zijn tweeën (we zijn vrouwen, dus dat mag).

EN DE WC. JONGENS. GODSKOLERE. Er stond een chic tafeltje met zachte leren poefjes en spiegels, fonteintjes en handdoekjes. De hokjes waren schoon en reukloos. En er hing een kroonluchter. EEN KROONLUCHTER. IN DE PLEE. Ik sprak mijn verbazing hierover uit en raakte aan de praat met een meisje met een handgeschreven naambordje, die mijn fascinatie voor het kroonluchter-op-de-plee-aspect deelde. Ze heette Jorien en viel in voor Faiza, omdat die nu vastzit in Rusland.

VOEDSEL
Toen kregen we van presentatrice Zarayda te horen dat nu toch echt iedereen binnen was en dat we gingen beginnen met het eten. (Dat was ook exact waar ik al de hele tijd naar op zoek was, want mij waren 7 gangen gratis voedsel beloofd en ik moet zeggen dat ik inmiddels behoorlijk van mijn graatje begon te vallen.)

Helaas bleek de eerste gang paddestoelen te bevatten. Aangezien ik de avond niet met een opgezwollen jeuklijf wilde doorbrengen, moest ik hem voorbij laten gaan – maar hij zag er goddelijk uit! Inmiddels had ik schrijfster Elfie Tromp gespot en hadden we een ‘yay ik ken jou van Twitter hoe awesome is dit’-dansje gedaan. Zij was al in gesprek met Deborah Klaassen, de schrijfster van het boek ‘Bek dicht en eten’.

Netwerkskillz
We kletsten wat en ineens brak er iemand in in ons gesprek door te zeggen: ‘Dag, ik ben Celine, mag ik even kennis komen maken met jullie?’ Nou, dat mocht, want ik vind het echt eindeloos stoer als mensen dat gewoon durven: op iemand af stappen en een gesprek beginnen. Celine bleek ook heel aardig en grappig (al moet ik eerlijk zeggen dat ik überhaupt geen mensen heb ontmoet die ik niet aardig vond. Wel een paar meiden die er zó mooi uitzagen dat ik met een boog om ze heen liep in de angst dat ze zouden lachen om mijn ingezakte haar).

O, nog even een eet-update: de tweede gang heb ik helemaal nergens gezien, de derde gang was een pompoensoep die ik halverwege in de steek heb gelaten omdat mijn smaakpapillen zeiden: ‘Ja, doe nou maar gewoon niet, oké?’, de vierde gang werd denk ik uitgedeeld op het moment dat ik net een rondje door de zaal maakte, want ik zag hem wel overal, maar heb hem niet kunnen proeven (jammer, want iets met gamba’s).

And the winners are…
Het bleek trouwens dat de organisatie iedereen die in de top 5 zat alvast even had gecontact en dat de winnaars al op de hoogte waren. Dat vind ik helemaal niet zo gek, want het is zo’n groot evenement en als dan de winnaars niet naar de prijsuitreiking komen verandert het natuurlijk een beetje in de TMF-awards. Ik vind overigens wel dat je dan niet meer op het podium mag gaan zeggen dat je het echt niet had verwacht.

De prijsuitreiking vond ik superleuk, onder andere omdat Celine in de Business-categorie in de top 5 zat. Na de pauze heb ik trouwens niet meer zo heel goed opgelet, omdat ik in gesprek was geraakt met Marloes en Fleur van VIVA over billen, asperges die op piemels lijken en andere heel normale onderwerpen om te bespreken met mensen die je net vijf seconden kent.

Damn you, mushrooms!
Ondertussen had ik ook de een-na-laatste gang in mijn handen gekregen, maar tot mijn grote frustratie bleek dat risotto te zijn met – jawel – truffel. Gelukkig is Deborah vegetariër en schoof zij met alle plezier mijn portie ook naar binnen. Godzijdank wist ik het laatste gerecht voor het toetje te bemachtigen: de steak Angus. Fuck yeah. Superlekker. Helaas waren het maar drie plakjes steak en één aardappeltaartje. Ik hoorde om me heen geluiden van mensen die het niet meer op konden, omdat ze al zoveel hadden gegeten. HOE DAN?

We sloten af met een laatste dankje (jus d’orange voor mij) en een daverend applaus voor alle aanwezigen. O, en een goodiebag! Al met al: superleuke avond. Ik wil VIVA bedanken voor dit mooie feestje!

PS: Op de terugweg ben ik nog wel even langs de Mac gegaan om mijn knorrende maag tevreden te stellen 😉