Voelen dat ik leef

Ik heb de afgelopen dagen gejankt. Een minicrisis op het existentiële vlak, zullen we maar zeggen. Ineens vloog het me allemaal naar de keel. De wetenschap dat dit mijn leven is. En dat ik door dit leven te leven, duizend andere levens niet leef. Best heftig allemaal. Ik weet dat het niets is in vergelijking met de verschrikkelijke problemen waar sommige mensen mee te maken hebben, maar we hebben elk onze eigen strijd.

Als er één ding is wat ik van mijn leven wil, is het vóélen dat ik leef. Ik wil interessante en intense relaties, reizen, persoonlijke doelen behalen, naar mezelf kijken in de spiegel en weten dat ik de beste persoon ben die ik op dit moment kan zijn.

De afgelopen periode is me dat moeilijk gemaakt. Sinds ik vorig jaar geblesseerd raakte aan mijn knie, is langzamerhand gebleken dat het niet om een blessure gaat, maar om een ziekte. Ik heb reumatoïde artrose – of iets in die richting. Wat het precies is is mij net zo onduidelijk als de artsen, maar het staat vast dat mijn ‘blessure’ niet van de voorbijgaande aard is waarop ik hoopte. Dat geeft best een knauw. Een grotere dan ik dacht. Sporten was altijd mijn uitlaatklep. Als ik te veel in mijn hoofd zat, iets waar ik wel de neiging toe heb, ging ik hardlopen en was alles weer goed. Ineens ging dat niet meer.

Of het nou alleen de invloed is van langdurig niet of halfslachtig sporten, weet ik niet, maar de spiraal waarin ik ongemerkt belandde was geen prettige. Ik had het gevoel dat ik niet alles uit het leven haalde wat erin zat, dat ik meer moest ondernemen, maar tegelijkertijd dat ik niet meer opgewassen was tegen de toch best wel grote dingen die het dagelijks leven ook al voor mijn voeten gooit. Zolang het allemaal opgepot zat had ik er geen last van. Maar het raakte losgeschud toen ik achtereenvolgens een nacht lang ging dansen, een middag hard en ver ging fietsen, met mijn man praatte, kippenvel kreeg van prachtige muziek en de hele shithoop eruit jankte. Ik geloof niet eens dat er iets is veranderd, behalve dat het gevoel terug is. En dat is eigenlijk het enige wat ik nodig had.

Foto: privébezit