Voor het eerst naar school

Daar zat hij dan stilletjes voor zich uit te staren op zijn nieuwe stoel, naast de juf. Mijn kleine man is vandaag voor het eerste wennen op school. Makkelijk is dat niet. Iets met dat standaard wegslik-moment van ouders, wanneer je dat hummeltje dat je – voor je gevoel – nog zo kort geleden in je armen hield, ineens daar op een stoel ziet zitten.

Maar ook omdat, wanneer ik naar hem kijk, ik zo ontzettend veel van mezelf herken. Robin werd heel enthousiast ontvangen door zijn klasgenootjes, maar hij reageerde nergens op. Hij zat daar maar op zijn stoel, hoorde niets, zag niets, was alleen met zijn gedachten. Wanneer ik hem zo zie zitten denk ik vaak ‘jongen, wat heb ik je aangedaan?’ Want ik kén die gedachten en gevoelens maar al te goed, en ze maken het leven er niet makkelijker op. Was het egoïstisch van me om kinderen te willen, wetende dat er een kans was dat zijn hoofd hetzelfde zou werken als dat van mij? Misschien.

Fantastische kans

Aan de andere kant weet ik dat hier een fantastische kans voor me ligt. Ik denk namelijk vaak: ‘Als ik toen ik nog op school zat had geweten wat ik nu wist, dan was het een hele andere tijd geweest.’ Dat betekent dat ik dat stille jongetje op die stoel niet passief hoef te aanschouwen, maar met hem kan praten, zijn gevoelens tegen die van mij aan kan houden, en hem kan helpen. Maar eerlijk gezegd vind ik het doodeng. School was voor mij geen leuke tijd en daar heb ik oprecht onder geleden. Ik wil hem dat niet aandoen, het liefst zou ik hem thuishouden, maarja, dat komt je ontwikkeling ook niet echt te goede.

Vertrouwen

Ik zal vertrouwen moeten hebben. Vertrouwen in het schoolsysteem (oei), vertrouwen in mezelf, maar vooral vertrouwen in die kleine man. Die kleine man die daar zo stilletjes voor zich uit zat te staren op zijn nieuwe stoel. Volledig in gedachten gekeerd, want dat is hoe hij de wereld tegemoet treedt, precies zoals zijn vader dat deed.

Mijn kleine man is vandaag voor het eerste wennen op school. Makkelijk is dat niet. Maar het hoort erbij. En ook hij knokt zich er wel doorheen. Gewoon omdat hij moet.