Vriendin, vrienduit

Als ik een klik voel met iemand, wil ik het liefst meteen een abonnement op die persoon nemen. Vroeger deed ik dat zonder enige terughoudendheid dan ook direct. Ik bleef stug aanhouden: bellen, mailen, afspreken, inside jokes, tot de persoon in kwestie op een dag wakker werd en overrompeld dacht: ‘Hé, hoe is zij eigenlijk ineens mijn beste vriendin geworden?’

Laten we collega’s blijven
De laatste tijd probeer ik me een beetje in te houden en potentiële nieuwe vriendinnen niet in een verrassingsaanval van genegenheid te storten. Natuurlijk kan ík die nieuwe collega wel zo aardig vinden dat ik het liefst na het werk ook nog een kop koffie met haar ga drinken, maar dat stel ik niet meer zomaar voor. Het kan namelijk zomaar eens niet wederzijds zijn. Wat als ze blij is dat ze aan het eind van de werkdag van mij af is? Wat als ze nog liever haar hoofd in de wc-pot steekt en doorspoelt dan met mij af te spreken na het werk? Dan zet ik haar toch maar mooi voor het blok met die brutale vraag.

Negeren is toegestaan
En wat nou als ik de nieuwe vlam van een goede vriend zo grappig vind dat ik de hele avond met haar wil kletsen, maar zij mij een claimende plakzwam vindt? Dan zitten ze op de fiets terug naar huis en zegt ze tegen haar vriend: ‘Ik vond het een leuk feestje hoor, maar kun je volgende keer wel even checken of die verschrikkelijke muts niet komt? Ik vond haar dóódvermoeiend.’ Daarom ga ik na een halfuur kletsen even naar de wc, zodat zij de kans krijgt om een gesprek met een ander aan te knopen en mij de rest van de avond te negeren als ze daar behoefte aan heeft. Wel zo beleefd.

Kun je even je voet van mijn ziel halen?
Gek genoeg heb ik dit alleen met vrouwen. Misschien komt dat doordat ik met hen altijd direct een klik voel (of juist helemaal niet – dat gebeurt soms ook). Ik stel me eigenlijk altijd kwetsbaar op, ook als ik de persoon in kwestie net ken. Dat kan natuurlijk totaal averechts uitpakken. Als je weke delen niet veilig weggestopt zijn, kan er iemand op gaan staan. Er is meer te winnen, dus automatisch ook meer te verliezen.

Ratelratelratel
Met een paar vriendinnen deel ik mijn diepste angsten, mijn grootste dromen, de futielste details van mijn dag. Ik huil bij ze uit, ik snauw ze af terwijl ik juist heel blij ben om ze te zien en ik kanker tegen ze over mensen aan wie ik me erger, zonder ooit bang te zijn dat ik overkom als een verbitterde graftak. Het liefst sla ik die hele aftastende fase bij potentiële vriendinnen gewoon over. Het is net als met daten: ik vind haar leuk, maar vindt ze mij ook leuk of is ze gewoon beleefd? Vertelt ze niet zoveel over zichzelf omdat ze dat niet met mij wil delen of omdat ik haar met mijn geratel geen kans geef om ertussen te komen?

Alle friends aan dek
De eerste keer dat iemand me ‘Lis’ noemt in plaats van ‘Lisette’ vind ik altijd een emotionele overwinning. Ik ben niet iemand die sinds haar vierde levensjaar één en dezelfde BFF heeft gehad, al vind ik het idee wel heel romantisch. Veel van mijn oude vriendschappen zijn opgedroogd, maar het is geruststellend om te zien dat er weer iets moois kan opbloeien als je de plantjes van vroeger gewoon weer een beetje water geeft. En nieuwe zaadjes planten blijft gewoon heel leuk, dus maak ik ook ieder jaar weer nieuwe vrienden. Hopelijk kan ik dat mijn hele leven blijven doen, overrompelend of niet. Je bent nooit te oud om een nieuwe vriendschap te sluiten.