Op de vriendschap!

Ik kan me überhaupt geen leven zonder vrienden voorstellen. Maar laat ik nou net de meest fantastische vriendinnen hebben. Ook al spreken we elkaar soms weken niet, zonder hen vind ik er geen reet aan.

Goeie ouwe tijd
Ik ben best kieskeurig als het om vrouwelijke vrienden gaat. Ik mag vrouwen niet snel. Maar als-ie klikt, klikt-ie als een puzzel. De meesten ken ik van de basisschool. Het allermooiste is dat we way back gaan. En dat we zoveel lief en leed met elkaar gedeeld hebben. Want dat was er. Voor zover je dat leed kon noemen. Dat je bij wijze van spreken ruzie maakt over de pennenbak van je buurvrouw die twee millimeter op jouw tafel staat, weet je wel? Dat soort ongein. Of dat je erachter komt dat je beste vriendin ook verkering heeft met jouw vriendje en dat je tijdens een potje naschools lasergamen besluit wraak te nemen op the happy couple. Om vervolgens elkaar de volgende dag weer in de armen te vliegen, omdat je elkaar zo gemist hebt. Zo gaat het nog steeds. Ruzie maken doen we zeker, maar nooit lang. Maar het ervandoor gaan met elkaars vriendjes heeft andere gevolgen gekregen. Dan kun je het pas echt op het lopen zetten, want dan wordt die lasergun ingewisseld voor de ongecensureerde versie.

Koekoek
Je zou denken dat mijn vriendinnen en ik allemaal een beetje dezelfde types zijn, zoals je vaker ziet. Zo’n schol blonde meiden met allen zo’n soortgelijke kop. Nu is dat in mijn geval al wat lastig. Mijn vriendinnen en ik lijken in de verste verte niet op elkaar. Niet qua uiterlijk, maar ook niet qua gedrag. Iedereen is anders. We hebben precies één ding gemeen en dat is dat we allemaal rechtstreeks uit het gesticht komen wandelen. Stuk voor stuk zo gek als een deur. Allemaal hartstikke koekoek. En als we samen in één ruimte zijn, breekt de pleuris uit en verandert een voorheen serene ruimte in één groot kippenhok. Met kakelende haantjes de voorste die allen hun ei kwijt moeten. Dat je denkt: That escalated quickly.

Anders ga jij vanavond gezellig naar de boys?
En ik denk eigenlijk dat ik zelf nog de ergste ben. Als ik naar die meiden ga, spreek ik mijn vriend altijd plechtig toe dat hij maar beter wijselijk thuis kan blijven. Hier wil je niet bij zitten, schat. GELOOF ME. Er wordt naast lachen namelijk ook regelmatig plaatsgemaakt voor vurige discussies waarin iedereen z’n uitgesproken mening doordrukt. Alsof er een bom ontploft. Om vervolgens weer met volle glazen te proosten op de vriendschap en het goede leven. Het levert soms hele bizarre situaties op, maar ach, daar is het leven voor. We zijn inmiddels al tientallen jaren en flessen witte wijn verder, maar het lijkt nooit vervelen. Het zijn topwijven. Allemaal.