Vrijmarkt

Bulten gaar speelgoed, op kleedjes uitgestald. Gezien de talrijke artikelen die langs de muren van ons huis in wankele stapels staan opgesteld, zou het beter zijn als we tot de verkopende partij behoorden. Maar dat vergt een vooruitziende blik; spullen sorteren, vroeg opstaan en uithoudingsvermogen. Die kwaliteiten hebben we niet.

Bovendien zijn mijn kinders geenszins bereid om afstand te doen van welk speelgoedje dan ook. Als ze erachter komen dat ik gogo’s van jaren her in de prullenbak liet verdwijnen, ontketent dat een groot verdriet. Ik voorzie dat ze op een kleedje gezeten, uiteindelijk alles liever zelf houden, eventuele kopers schrik aanjagend met een luide weeklacht. Verkopen wordt het dus niet.

Zalmroze hobbelpaard
Rommel aanschaffen, daar zijn we dan weer wel heel goed in. Zoon koopt een vintage damesbril, zonder glazen. Hij draagt hem de rest van de vakantie. Broertje wordt op slag verliefd op een zalmroze hobbelpaard. Met zijn flinke 5 ½  jaar zou hij binnen afzienbare tijd door het wanstaltige geval heen zakken, maar zelf ziet hij dat probleem niet zo. Aan mij de taak om deze aankoop op vreedzame wijze te verijdelen.

Uiteindelijk wordt hij ook heel gelukkig van een opwindbare boktor, die zelfstandig voortwaggelt. Toepasselijk, want deze ongenode gast heeft onlangs een balk van ons huis opgeknabbeld. Liever de plastic uitvoering dan zijn levende soortgenoten.

Geloofskwestie
We drommen langs een tafel vol Jezussen aan het kruis. Een oude heer kijkt ons hoopvol aan. Werd hij van de ene op de andere dag atheïst? Of heeft hij dringend geld nodig?
Ik denk even aan ministers en consorten in de Nieuwe Kerk.
‘Zo waarlijk helpe mij, God almachtig!’ met twee vingers in de lucht, of simpelweg ‘Dat beloof ik’. Ze moesten allen kleur bekennen. Geen ontkomen aan.
Zou er iemand tussen hebben gezeten, wiens geloof juist aan het wankelen was?
Een twijfelaar, die met het zweet op de rug zijn naam afwacht, niet wetend wat hij zeggen zal?

Gelovig of niet, deze meneer wil van zijn ongezellige kruizen af.
Zoon kijkt er gebiologeerd naar.
‘Moet je kijken wat een rare smalle bedjes. Hoe kan dat mannetje zo slapen?’
De heer gaat niks verkopen. Toch breekt er een lachje bij hem door.

Foto: By JD Hancock