Waar, maar kortzichtig

Ik zie ineens op Facebook talloze mensen dit verhaal delen. Het is het relaas van een politieagent die de ouders van een stervend kind naar de plaats van een ongeval begeleidde, door een file heen. Een paar mensen in die file werden boos op en schoten uit hun slof tegen de motoragent en de ouders van het kind, die in de auto achter hem aan reden. Op zijn blog spreekt de motoragent in kwestie van ‘onbegrijpelijke reacties’ door omstanders. Vanuit zijn oogpunt kan ik me voorstellen dat hij er niets van begrijpt, maar ik vind het toch wat kortzichtig om te doen alsof het totaal onbegrijpelijk is.

Witheet op het perron
Je ziet dat wel vaker gebeuren. Een stuk minder heftig, maar wel heel illustratief is dit. Ik ging een kop thee halen bij de Kiosk op het perron en vroeg aan de medewerker of het snel klaar kon zijn, omdat ik anders mijn trein zou missen. De medewerker werd witheet. “Waarom hebben jullie toch allemaal zo’n haast!” schreeuwde ze naar me. Terwijl ik gewoon een normale vraag stelde. Maar wat bleek, toen ze ietsje gekalmeerd was: ze had met een andere gehaaste klant meegemaakt dat die persoon boos werd en zijn koffie over haar heen gooide omdat hij zijn trein miste. Waarschijnlijk had de woede van die man óók weer een andere oorzaak, maar het domino-effect van irritatie is hiermee wel heel duidelijk. Dat ik het ‘slachtoffer’ werd van ogenschijnlijk zinloze woede van de Kiosk-medewerker en dat zij het slachtoffer was geworden van de ogenschijnlijk zinloze woede van de gehaaste man, daar konden wij allebei niets aan doen.

Ze wisten het niet

Een incident staat nooit op zichzelf. Natuurlijk is het heel erg fout van de mensen die in de file stonden om de motoragent en de ouders van een stervend kind uit te schelden. Dat zou niemand goedkeuren, en zoals de agent zelf ook al schrijft: als de filerijders het geweten hadden, hadden ze heus niet zo gereageerd. Maar ze wisten het niet. Ze hadden dus waarschijnlijk wel iets anders aan hun hoofd. Misschien hadden ze slechte ervaringen met (motor)agenten. Misschien waren ze op weg naar iets (bijna) net zo belangrijks als de ouders van het stervende kind. Net zomin als de scheldende mensen wisten wat de agent en zijn volgauto gingen doen, wist de agent wat de scheldende mensen gingen doen.

Is het dan niet net zo fout dat hij hen publiekelijk aan de schandpaal nagelt op zijn blog?

Foto: Piet Kats