Viva Ongecensureerd: Waar is die roze wolk?

Nou vertel: wáár is die roze wolk? Waar is dat XTC-achtige geluk dat me hoort te overspoelen? Waar zijn die vertederende gevoelens die ik hoor te hebben? Waar is dat moedergevoel dat met de placenta geboren had moeten worden? Nou? Waar? Want tot nu toe vind ik er geen zak aan. Ik ben moe, mijn tieten doen pijn, mijn fluit is aan flarden gerukt, ik voel me geestelijk zo stabiel als een dronken koorddanser en ik heb niet één aambei maar een hele tros. Dus zeg het me maar: waar is die f*chking roze wolk?

Ik bedoel maar: gisteren kon ik het echt niet meer ophouden. Na vijf dagen moest ik poepen. Mijn man en baby lagen te slapen, de verloskundige was beneden ongetwijfeld in onze spullen aan het neuzen en ik zat op de wc. Ik zat zeiknat van het zweet op de wc. Ik hield me in evenwicht door mijn beide handen aan weerszijden tegen de tegelwand te drukken. Ik durfde niet te hard te persen uit angst mijn veertig hechtingen te doen klappen, maar uiteindelijk hoorde ik: KLOENK. Ja, ik hoorde KLOENK. Alsof ik een baksteen uitgescheten had. Nou, geloof me: het was een baksteen. Ik kreeg hem niet eens doorgespoeld, zo hard was ‘ie.

Stond ik daar met mijn vijf centimeter dikke kraamverband een drol in een plastic tas te scheppen. Het zweet klotste onder mijn oksels. Het schaamrood stond me niet alleen op de kaken, maar trok door tot mijn enkels. Die overigens nog steeds zo dik zijn als mijn bovenbenen. Tot overmaat van ramp verloor ik ineens een stolsel. Ja, daar waarschuwen ze je dan van tevoren voor, maar halló: het ding was zo groot als een sinaasappel en dat is dan normaal? En natuurlijk had ik mijn slip nog op mijn enkels. Flats! Ja, echt. En weet je hoe bukken voelt met al die hechtingen? Alsof ze mijn fluit aan mijn rug hebben geritst. Jezus zeg. Dat is toch niet normaal?

En dan dat slaaptekort. Dat zeggen ze ook van tevoren: slaap nu nog maar uit, want straks…Ja, net alsof ik met die dikke buik überhaupt nog kon slapen. Of met die rusteloze benen. Of met die enorm zwakke blaas. En dan huilt die baby ’s nachts en dan heb je al alles gedaan: gevoed, verschoond, gewiegd. Wat wil zo’n kind nou? Waarom krijg je daar geen gebruiksaanwijzing bij? En misschien moet ik toch maar zo’n alarmmatje kopen, want ik lig de hele nacht sowieso wakker om te luisteren of hij nog ademt.

Wat te denken van die kraamvisite? Ik krijg in stilte mijn gedachten al niet op een rij, laat staan als dat hele huis vol zit met (schoon)familie. En dat ze dan ook allemaal hun bevallingsverhalen moeten vertellen en ook allemaal die baby vast willen houden en ik daardoor amper lucht krijg. Of de buren die ’s avonds even een borreltje komen doen en om 23.00 uur nog steeds niet weg zijn, ook al hebben ze al een uur geen nieuw glas wijn gekregen.

Nee, het is echt een roze wolk. Wat is het genieten zeg. Misschien dat iemand dat van tevoren had kunnen zeggen. Dat het echt niet allemaal zo zacht, teder en lieflijk is in die eerste week. Dat het gewoon bikkelen is. Dat je leven ineens compleet verandert. Dat je hele leven nog maar om één ding draait: de baby. En dat terwijl je eigenlijk 48 uur achter elkaar zou willen slapen. Maar ja, als ze dat van tevoren hadden gezegd, had ik het toch niet geloofd.

CC foto: monap