Waarom ik dood wilde weet ik niet

Ze zeggen dat achter de wolken de zon schijnt. Voor mij ging die vlieger lange tijd niet op. Meer dan een jaar lang zat ik vast achter donkere donderwolken, terwijl andere mensen mij als een zonnetje zagen. Achter mijn glimlach zat alleen maar verdriet.

Waarom ik mezelf zo voelde weet ik niet. Ik had het allemaal: een liefde, een studie waar ik blij mee was, ik was gezond en had meer dan genoeg lieve vrienden. Als iemand voorwaarden voor geluk zou hebben opgesteld, voldeed mijn leven aan alle eisen. En toch wilde ik dood.

Ik heb erover nagedacht om eruit te stappen en hoe. Dagenlang spookte het door mijn hoofd. Uiteindelijk heb ik (gelukkig) niet naar die zwarte gedachten geluisterd. Ik durfde het niet en ik vond het egoïstisch. Wat voor mij de easy way out was, zou mijn dierbaren een ander (verwoestend) pad opsturen. Als je voortdurend in conflict bent met jezelf, komt er een punt dat je niet meer verder kunt. Ik was ten einde raad en wilde hulp, maar durfde er niet om te vragen.

Waarom? Ik was bang voor de reacties. Mensen zouden denken: je hebt toch alles? Bovendien wilde ik niemand opzadelen met verdriet dat eigenlijk nergens op gebaseerd was. Althans, zo dacht ik erover.

Uiteindelijk heb ik het voor mezelf gehouden en ben ik naar een psycholoog gedaan. De depressie waarmee ik kampte is onder controle. Af en toe val ik nog in een diep dal en zie ik het “nut” niet van bestaan, maar wie heeft dat niet? Eigenlijk ben ik voortdurend verwikkeld in een zoektocht naar geluk. Het is niet mogelijk om altijd happy te zijn. En sinds even heb ik daar vrede mee.

Beeld: thinkstock