Waarom ga je in een bouwval wonen?

Vanochtend werd ik wakker in het bouwval dat we sinds anderhalve week betrekken. Het huis is op zich flink opgeknapt, maar ik noem het voor het gemak nog even bouwval, omdat er nog weinig voorzieningen zijn.

Mijn vriend heeft van de week een tijdelijke gootsteen in elkaar geflanst. Hoe blij kan een mens zijn met een kraan! Eindelijk, ik kan weer in eigen huis thee zetten, mijn tanden poetsen, mijn gezicht wassen. Hoewel dat ook bij onze lieve buren mag, het is toch fijn dat ik niet steeds mijn schoenen aan hoef te doen om met mijn tandenborstel door de regen te lopen. Niet zo’n fan van de camping.

Als ik maar…
“Waarom ga je dan in een bouwval wonen?”, vraag je je af. Nou ja, het was de keus óf dit, of echt op de camping. Met een beetje moeite belooft dit bouwval over een paar maanden een geweldig huis te zijn. Het is wel zo fijn om niet constant te hoeven verhuizen. Maar bovenal, omdat het me niet echt uitmaakt waar we wonen, als ik maar bij mijn vriend ben. En dat meen ik.

Best romantisch
Als het koud is, duiken we samen onder de dekens. De blauwe zeilen om ons heen, kaarsjes en de luide regendruppels op het dak van de uitbouw waarin we tijdelijk slapen, heeft ‘s avonds iets magisch en ook iets gezelligs. We pakken zijn verlate kerstpakket uit op het bed, dat we ook gebruiken als bank en tafel. Omringd door koekjes, chocolade, marshmallows en blikjes frisdrank kijken we een film, op de televisie die tijdens het verhuizen vijf trappen is afgerold. Een oud ding, zo zwaar als een olifant, dat aan alle kanten kraakt als je ‘m optilt, maar het nog verbijsterend goed doet.

Ontsnappen
Dat wil niet zeggen dat ik het nooit zat ben. Al die rommel om me heen, niet weten waar wat ligt, elke dag douchen bij iemand anders, eten uit een plastic bak, midden in de nacht plassen in een emmer, mijn vriend die elk moment moet besteden aan klussen. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik niet een keer met tranen het huis uitgerend ben, de trein naar Rotterdam Centraal heb genomen en me daar een paar uur boos achter mijn laptop heb uitgeleefd in de Starbucks.

In de watten gelegd
Maar ondanks die enkele uitspatting, gaat het verbazingwekkend goed. En dat komt grotendeels omdat we support krijgen van lieve mensen. Ik wist niet dat ik zóveel lieve mensen in mijn leven had tot nu. Niet alleen de buren (aan beide kanten), maar ook familie en vrienden die aanbieden voor ons te koken, waar we ongestoord mogen douchen of zelfs een wasje draaien. Lieve mensen die ons helpen met het huis. Ik heb er dan ook alle vertrouwen in dat we dit gemakkelijk kunnen doorstaan en dat het huis (niet helemaal vanzelf) wel afkomt.

En ach, al komen er nog wat uitspattingen bij, daar lachen we volgend jaar om. Toch? Expeditie Barendrecht. Wordt vervolgd…

© Beeld: Chantal Straver