Er zijn nog acht wachtenden voor u

‘Er zijn nog acht wachtenden voor u’, zegt een automatische stem in mijn oor. Al zeker tien minuten hang ik aan de lijn in de hoop iemand van de overheid te spreken te krijgen. Het begon met dertien wachtenden, dus gestaag kom ik dichterbij een echt telefoongesprek. ‘Er zijn nog zeven wachtenden voor u’, gaat de automatische stem weer. Het is dat ik echt een prangende vraag heb, anders had ik allang opgehangen. Ik verlies mijn geduld, dit duurt eeuwig.

Het keuzemenu
Kreeg je vroeger (in de goede oude tijd) tenminste nog een echt mens aan de telefoon die je dan enigszins vriendelijk te woord stond wanneer je een ziekenhuis, gemeente of school belde, nu krijg je het beruchte keuzemenu. En hoewel ik de efficiëntie begrijp, vind ik het toch nodeloos irritant. Want zodra men een keuze heeft gemaakt komt het wachten. ‘Er zijn nog.. negen wachtenden voor u. Een moment geduld alstublieft.’ Een moment geduld, een moment geduld? Dat zei je verdomme een kwartier geleden ook en toen was ik die verveelde telefoonstem ook al helemaal zat.

Een verzoek
Niet alleen is het wachten heel irritant omdat je in die tijd ook heel veel andere nuttige dingen had kunnen doen, maar het kost vaak ook nog eens geld, omdat het tarief eens even lekker hoog is gesteld. En tegen de tijd dat je dan eindelijk iemand te spreken krijgt, ben je dus niet alleen een euro of twee armer maar ook vergeten om welke reden je überhaupt die twintig minuten aan de telefoon hebt gehangen. Wat wilde ik vragen? En daarom wil ik hierbij graag een beroep doen op alle grote organisaties met een keuzemenu en lange wachttijden: graag wat meer telefonisten!

Bron foto: Zigazou76