De week van mijn leven

Ik ben alweer vijf dagen thuis, maar mijn ziel bungelt nog ergens tussen Bardonecchia en Valkenburg. 

Men zegt dat de ziel te paard gaat, en zo voelt dat ook echt. Het normale leven is weer begonnen, met afspraken en deadlines en overleggen. Maar in mijn hoofd zit ik nog op de fiets.

Acht dagen fietsten we. De Alpe d’Huez, de Madeleine, de Croix de Fer, de Grand Ballon. 1250 kilometer. Tot je niet meer wist hoe je je bips op je zadel moest planten. Tot je benen aanvoelden als twee betonpaaltjes.

Ik heb afgezien. Oh hallo, ik heb afgezien. Met van dat geluidloze huilen. Dat wanhopige gekreun. Waaaaaarom deden we dit? En waaaaaarom moest het nou zo warm zijn? En waarom zat ik niet gewoon op de camping?

Ik heb mezelf vervloekt. En ik heb genoten. Oh hallo, wat heb ik genoten. Van de uitzichten, van de zoevende bandjes op het asfalt, van het prettig pijn lijden en van alle mooie gesprekken die ik met de andere deelnemers had. Van de saamhorigheid en de troost.

Ik was zondag blij dat we er eindelijk waren. Ik verlangde naar een gewoon bed en een warme douche zonder rij ervoor. Maar nu ben ik thuis en mis ik iedereen enorm. Het was zo’n prachtige bubbel, die Tour for Life. Een week lang niks anders dan fietsen, eten en slapen. Een week lang inside-grapjes en voor elkaar door het vuur gaan.

En nu is het leven weer normaal.
Ik vind het maar niks.
Mag ik weer terug?

(Dit was mijn laatste blog op Viva.nl. Dank voor het lezen en de lieve reacties! En tot op Twitter, bijvoorbeeld!)