Weg met die manboobs!

Vanaf vandaag gaat het erom spannen. Ergens tussen nu en 15 mei moet er vijftien kilo van mijn lijf. Vijftien pakken suiker, ik kan me niet voorstellen dat ik het moet tillen, of eigenlijk, dat ik het straks níet meer hoef te tillen.

Waarom deze plotselinge missie? Omdat ik gisteren met mijn uitgever de voorlopige releasedatum van mijn roman heb vastgesteld. In werkelijkheid kan het natuurlijk altijd nog iets later worden, maar 15 mei is de voorlopige datum en daar moet ik het mee doen. Nu heeft een boek uitgeven natuurlijk helemaal niets te maken met afvallen, ware het niet dat het iets is wat ik al heb willen doen sinds ik kan schrijven (een boek uitgeven welteverstaan, niet afvallen).

Vijftien kilo te zwaar
Dat ik nogal worstel met mijn gewicht, dat is niet echt een geheim. Toen mijn moeder overleed in 2004, kreeg ik het briljante idee om taarten te gaan bakken als therapie. Werkte fantastisch voor mijn geest, minder voor mijn lijf en dat is eigenlijk nooit meer goed gekomen. Vijftien kilo te zwaar, het is niet dramatisch of levensbedreigend, maar het is genoeg om me er onprettig onder te voelen (maar blijkbaar niet onprettig genoeg om er definitief iets aan te doen). Tien jaar geleden, toen ik nog lekker strak in mijn vel zat, leerde M me kennen als iemand die prima kleedde, ik hield er wel van om goed voor de dag te komen. Dat is anno 2014 wel anders, een gevalletje ‘ach ja, laten we de walrus een leuk t-shirtje aantrekken’. Ik vind het niet aantrekkelijk en heb daarom al jaren geen zin meer om er iets van te maken.

Potloodtest
Maar dat moet nu maar eens over zijn. 15 mei ga ik iets doen waar ik al mijn hele leven van droom, en dat gaat gepaard met een heel fijn feestje, waarop iedereen aanwezig is die belangrijk voor me is. En ik weiger, wéiger om op dat feestje te verschijnen als Michelinmannetje met een decolleté dat dieper is dan menig vrouwelijk metgezel. Het is een dag die ik me wil herinneren om waar het om draait, en niet om de vraag of ik zou slagen voor de potloodtest met één van m’n drie onderkinnen. Ik weet dat het voor m’n omgeving niet zo belangrijk is, die hebben me allang geaccepteerd zoals ik ben. Ik heb echt echter zelf niet geaccepteerd, omdat ik het van binnen al jaren voel, dit bén ik niet.

Vanaf vandaag is missie manboobs dus echt begonnen. Geen achterlijke uithongering, wél verstandig eten en een flinke portie lichaamsbeweging. Op 15 mei verschijnt het eerbetoon aan mijn moeder, en het lijkt me niet meer dan gepast om tien jaar zwaarlijvigheid tegelijkertijd af te sluiten met het hoofdstuk waarmee het allemaal is begonnen. Omdat ik dat moet, omdat ik dat wil, maar vooral, omdat ik dat kán.