Weggegooide herinneringen

geen

Ik ben zo iemand die zich enorm kan hechten aan spullen. Niet vanwege het voorwerp, maar vanwege de herinnering. Daar kwam ineens een abrupt einde aan.

We zijn onlangs verhuisd en zoveel ruimte hebben we hier niet. In eerste instantie hebben we alle dozen met niet-dringende spullen op zolder gezet (eerst die huiskamer leefbaar maken) en zo kwamen er stukje bij beetje steeds wat dozen naar beneden om in het huis te plaatsen. Er bleef echter een behoorlijk aantal dozen op zolder staan, namelijk de dozen met mijn DVD-collectie.

Fijne herinnering
Ik begon met het verzamelen van DVD’s toen ik een jaar of achttien was. Mijn eerste DVD was Conspiracy Theory, met Mel Gibson en Julia Roberts. Ik weet nog precies wanneer ik hem kocht, met wie en waar. Een fijne herinnering. Daarna volgde een flinke collectie. Niet tien, niet honderd, niet tweehonderd, maar meer dan vijfhonderd DVD’s bevinden zich inmiddels in die dozen op zolder. Wat begon als het kopen van mijn favoriete film, was veranderd in een onvervalste verzamelwoede. Films sparen en kijken (en erover schrijven) was lange tijd mijn enige hobby (en werk).

Zwijmeluurtje
Van de DVD’s die ik in het begin kocht wist ik nog precies het hoe en wanneer, maar van de laatste, zeg, tweehonderd, heb ik geen idee meer. Soms gekregen, soms gekocht, het was meer een gewoonte geworden dan een echte hobby. Vorige week besloot ik om die dozen na anderhalve maand eindelijk maar eens uit te pakken. Heerlijk nostalgisch al die oudere en minder oude titels in mijn handen. Van Love Actually, tot Seven en van Serendipity tot Die Hard, het was een oprecht zwijmeluurtje op zolder. Maar waar moest ik die dingen laten?

Geen plek
Ik keek om me heen, er was echt –echt geen plek op zolder. Misschien kon ik mooie planken laten maken langs het schuine dak? Misschien kon ik een kast kopen die…en ineens bekroop me die andere gedachte: en als je ze nou eens wegdoet? Ik wachtte op de wat paniekerige reactie die normaliter op die gedachte volgde, maar die kwam niet. Ik werd me er plotseling van bewust dat, hoewel het nog altijd een nostalgisch gevoel bij me oproept, ik geen binding meer heb met die spullen, geen emotionele althans.  Mijn huis, mijn spullen, zelfs mijn gouden plaat, ze kunnen me allemaal gestolen worden.

Ik hoefde niet lang na te denken wat die verandering heeft veroorzaakt. Voordat ik een gezin had, waren mijn hobby’s en mijn spulletjes alles dat ik had, dat is wat me voldoening gaf, films waren mijn wereld. Ik verlang niet langer naar de wereld en het leven dat ik in films zie, mijn eigen wereld is ongemerkt veel fijner geworden dan wat Hollywood bedenken kan.

Weg ermee
Ik heb alle dozen weer ingepakt en alle dvd’s op marktplaats gezet. Weg ermee. Een fortuin zal het niet meer opbrengen, maar wel genoeg om M en Robin mee van uit eten te nemen.  Een prachtige manier om van een berg oude herinneringen, een mooie nieuwe te maken!

Beeld: Eigen bezit