Blog Sophie: Whatsapp sucks!

whatsapp

Het moet allemaal snel snel tegenwoordig. Vooral omdat ik inmiddels in de leeftijdsgroep zit van barende vrouwen en moeders, die hun spaarzame tijd al moeten verdelen tussen kinderen, echtgenoot, werk, sport en sociale contacten.  We spreken voortaan af wanneer we kletsen, namelijk die ene keer in de drie maanden in een restaurantje en voor de rest sjezen we door. Dat is natuurlijk niet goed voor de vriendschap met vriendinnen. Je weet wel, die vrouwen die je voorheen ongeveer dagelijks sprak.

Spraytan Ladies
Gelukkig is daar de sociale media. Nu kan ik via Facebook zien dat een goede vriendin een nieuwe baan heeft. Of dat een andere goede vriendin bevallen is. Een andere gelukzalige uitvinding was Whatsapp. Even gratis installeren en een wereld gaat voor je open. We sms’en niet meer, maar we app’en. We hebben zelfs groepjes, waaronder één onder de zeer foute naam Spraytan Ladies. We wonen allemaal niet zo ver van Royke Donders, namelijk. Dat scheelt.

Dus zit ik ’s ochtends al op mijn telefoon te tikken dat het een lieve lust is. En het gaat zo lekker snel ook. En wat net zo fijn is: je kunt meteen een foto app’en, of screenshots. Bijvoorbeeld van de rotopmerking van een andere vriendin. En daar kun je dan over roddelen. Gewoon door te typen. Heerlijk. Toch? Of niet?

Stekker eruit
NEE! IK HAAT WHATSAPP’EN! Ik vind het iets verschrikkelijks. Ik gebruik sowieso altijd al veel woorden, in gesprekken, in e-mails en dus ook in app’jes. Ik krijg er het apezuur van. Waar is die tijd gebleven dat we gewoon bélden? Ik denk met weemoed terug aan de tijd dat mijn vader gewoon de stekker eruit trok, als ik weer eens een uur met mijn BFF belde. Oh, wat was dat heerlijk. En het is ook zo veel praktischer! Als ik bel, kan ik tegelijkertijd strijken, de was vouwen, boterhammen maken, de tafel afdoen, een was aanzetten en eventueel ook nog mijn teennagels lakken.

Snel & goedkoop
Gisteren probeerde ik te stofzuigen en te whatsapp’en tegelijkertijd. Hetgeen onbegonnen werk was. En het zit inmiddels zo ingebakken, dat toen mijn echtgenoot tijdelijk een oude telefoon had, ik hem sms’te alsof ik aan het app’en was (zie foto). Maar sms’jes kosten geld en app’jes niet. En daar zit het ‘m in, denk ik. Het moet allemaal snel en vooral ook goedkoop. Maar ik kap ermee. Zit een vriendin weer eens een heel verhaal te app’en, dan bel ik haar gewoon. ‘Oh, ja dat is misschien wel handiger,’ hoor ik dan vaak. JA NATUURLIJK IS DAT HANDIGER!

En dan heb ik het nog niet eens over de verkeerd begrepen app’jes en de honderdduizend smiley’s die je ertussen moet gooien om grapjes duidelijk te maken (knipoog, knipoog). Nee, wat mij betreft is het gedaan met dat app’en. Hooguit als je op je werk zit, maar that’s it! Ik ga weer bellen. Nu nog hopen dat er iemand opneemt…

© Beeld: privébezit