Wij zijn kuddedieren

Mijn vriend en ik hebben pas een kleine rondreis gemaakt door Europa. Van Amersfoort naar Hilpolstein (Duitsland), daarna door richting Bratislava (Slowakije), om te eindigen in Praag (Tsjechië). Het was een fantastische vakantie, maar deze trip heeft ook fijntjes bevestigd dat wij, Nederlanders, kuddedieren zijn. Dat is niet erg, maar soms wel een klein beetje hinderlijk.

Stau, immer stau
We vertrokken op een vrijdagochtend in juli. Al snel kwamen we erachter dat wij niet de enige met dit idee waren, want het was behoorlijk druk op de Nederlandse wegen. Bij Arnhem konden we de grens niet over vanwege een ongeluk, dus reden wij braaf om via Nijmegen. Goed ja, hier was het nog wat drukker maar dat kwam ook doordat het de laatste dag van de Nijmeegse Vierdaagse was. Toch? Toen we de grens bij Venlo passeerden, begon de ellende pas echt goed. We reden van de ene stau (file), zo hop de andere stau in. Overal zagen we Nederlandse auto’s, campers en caravans. Toen we het echt even helemaal gehad hadden, dachten we slim te zijn om op een kleine raststätte een pauze te nemen. Natuurlijk waren wij niet de enige met dit idee. Zo.Veel.Nederlanders.Om.Ons.Heen.

Spelletje
Met nieuwe gezonde tegenzin begaven wij ons weer de weg op. Om de tijd in de auto een beetje te doden, hadden mijn vriend en ik een spelletje bedacht. De een moest een Nederlandstalig liedje in het Duits zingen en de andere moest raden welke het was. Zo kwam Guus Meeuwis voor bij met ‘Ich lauf hier allein in ein stille stadt’ en ook Marco Borsato kon niet achterblijven met ‘Heute is rot, die farbe of deine lippen’. Daarna stonden de New Kids op het lijstje, gevolgd door Gerard Joling en ga zo maar door. Uiteindelijk kwamen we pas tegen 10 uur ’s avonds aan bij ons overnachtingsadresje. Een super leuk en gemütlich Duits plaatsje bleek de volgende ochtend. Jammer dat we er maar zo kort van konden genieten.

Nederlanders zijn overal
Gelukkig verliep de reis op dag twee voorspoedig. De Nederlanders die we zagen werden steeds minder en minder. Tot we echt sporadisch nog maar een Nederlands kenteken zagen. We kwamen op tijd aan in het hotel, dat naast een zwembad lag. Fantastisch als het buiten ruim 30 graden is. ’s Avonds hadden we het plan opgevat om wat te gaan eten in het historische centrum van Bratislava. Na een poosje te hebben rondgelopen en geneusd in menukaarten, gingen we op een gezellig klein terrasje zitten. Terwijl ik mij in de menukaart verdiepte hoorde ik, in een maar al te bekende taal, naast mij: “Ik miste de aardappels wel, maar verder was het prima binnen te houden.”

NOOOO!!

In de vakantie van Lisette Jonkman blogt haar beste vriendin (die toevallig ook Lisette heet) voor Viva. Lees hier haar vorige blog!

Bron beeld: Thinkstock