Ik wil je nog niet kwijt

God, wat kan ie zuipen. Liters gaan erin. Hij stinkt als nooit tevoren en is niet om aan te zien. Het is vreselijk om hem zo zien weg te kwijnen. Hij kent zijn grenzen niet meer. Wekelijks komt er een kwaaltje bij. Dit wordt zijn laatste kerst.

Doodvonnis
Toch mag ik in mijn handjes knijpen. Zijn doodvonnis is jaren geleden al gegeven. Na een tiental ingrepen was hij er weer een tijdje bovenop. Maar dat eeuwige gezuip, het kon niet goed gaan. De eerste ontmoeting herinner ik me nog goed. Op het eerste gezicht was destijds nog haast niet te zien dat hij meervoudig gehandicapt was. Ik was op slag verliefd. Deze ging mee naar huis.

Helemaal mis
Het was al gauw duidelijk dat er iets helemaal mis was. Zijn temperatuur steeg soms tot tropische hoogte. Elke keer gaf hij andere kwaaltjes aan. Niemand kon er precies de vinger opleggen wat er aan de hand was en ik was constant bang om hem te verliezen. Eén keer dacht ik dat ik hem kwijt was, maar hij liet me nooit helemaal in de steek.

Onafscheidelijk
We zijn al jaren onafscheidelijk. Toegegeven, ik heb nooit echt ingestaan voor zijn veiligheid, maar hij inmiddels ook niet meer voor het mijne. De gordel is stuk, er zit een roestgat in de deur, de olie is niet aan te slepen, want hij lekt als een zeef. Hij geeft geen temperatuur meer aan, de dashboardverlichting doet het al tijden niet meer en nu heeft zelfs de kilometerteller het begeven. Hij stinkt naar benzine en het accu-lampje brandt.

Ik wil je nog niet kwijt
Ik had het laatste niet aan zien komen. De accu is vorig jaar nog vervangen. Evenals de dynamo en de verbinding daartussen. Er is niets aan de hand, maar het is helemaal mis.
‘Volgens mij is mijn accu-lampje kapot.’
‘Volgens mij is het accu-lampje het enige dat het nog wel doet.’
Ik rijd met een slakkengang langs flitspalen, want Joost mag weten hoe hard ik rijd. Twintig kilometer per uur, volgens de Corsa. Maar dat zegt hij ook als ik er met tachtig kilometer per uur langs scheur.

Het schroot is dood
Eigenlijk zou ik hem meteen uit zijn lijden moeten verlossen, mijn verschoten rode Opel Corsa. Het schroot is dood. Toch put ik hoop uit de laatste stuiptrekkingen. Aan de andere kant durf ik de tank nooit meer helemaal vol te gooien. Elk moment kan zijn laatste zijn. Maar ik wil hem nog niet kwijt. Misschien kan ik er straks in wonen. Gewoon, om hem nog eventjes bij me te houden. De verwarming doet het nog…

© Beeld: privébezit
Lees hier meer blogs van Mayke