Winnaars

winnaars

Vinden jullie het ook zo genieten? Echt waar, ik weet de ballen van sport en voetbalcompetities kunnen me gestolen worden, maar zo gauw er ergens oranje sportkleren aangetrokken worden, ben ik van de partij. Ik voel dan een waarschijnlijk ongepast romantisch gevoel van binnen. Een warmte, die ik wil delen met de rest van het land. En ineens ben ik fanatiek sportliefhebber. Al moet ik wel vaak mijn vader bellen om te vragen hoe het nu precies zit met die spelregels.

Ook dit keer zit ik voor de buis. Ik zag Sven Kramer goud winnen, net als Ireen Wüst, net als Stefan Groothuis. Ik lag wakker van het zilver van Jan Smeekens en voelde de klap op mijn hoofd van de Tjsechische snowboardster Sarka Pancochova, toen ze viel.

Het zijn momenten die ik niet vergeet. Het is net als met die weet-je-nog-waar-je-was-toen-die-en-die-overleed, zoals bij Pim Fortuyn of de aanslag op de Twin Towers. Ik weet nog dat ik vier jaar geleden een nachtvoeding gaf aan de pasgeboren A1 toen Ireen Wüst ook goud won op de 1500 meter schaatsen. Maar ook het WK Voetbal in 1994, toen we ’s nachts voor de buis zaten. En het ultieme moment in 1988, het jaar waarin we Europees Kampioen werden en mijn moeder oranje tompouces had gehaald! Oh, de nostalgie!

Tegelijkertijd is het natuurlijk zo nep als het maar zijn kan. Ik kijk tenslotte alleen naar die onderdelen waaraan de Nederlanders meedoen én waarbij verwacht wordt dat we er een paar medailles uit gaan slepen. Om dat gevoel gaat het natuurlijk. We winnen. We zijn de beste! We zijn winnaars! Lang leve ons! Het gevoel even bij de beste van de wereld te horen, ook al sporten zij de longen uit hun lijf en kijk ik met chocolade en een dikke buik naar de tv.

En ook omdat ik het de sporters zo gun. Al die jaren aan voorbereiding. Al die focus. Al die kracht die opgebouwd is om maar te winnen. Om die gouden medaille gaat het, of die grote beker. Tweede worden is niet leuk. Of vierde, dat is nog erger als er drie medailles te vergeven zijn.

Dus zoek ik geïnteresseerd in de gids voor de tijden van het schaatsen. Of lees ik ineens het sportkatern van de krant. Zit ik ’s avonds Studio Sportwinter te kijken en bel ik mijn vader om de wedstrijd na te bespreken. En voel ik me heel even een echte supporter. Een supporter van de beste sporters van de wereld. En dus win ik ook een beetje mee.

CC foto: howardpoon