WK-blog: Spaans benauwd

WK-blog

Honderd keer. Ik hoop wel duizend keer gaan we de beelden van gisteravond terugzien. Mensen gaan je vragen: waar keek jij in 2014, toen Van Persie z’n snoekduik erin gooide en alles ineens weer mogelijk leek? (En mogelijk bléék!)
Ik stond (stond ja: vijf minuten voor tijd komen opdraven, is ook stom) bij VLLA in Amsterdam, op hun wereldse World Cup Discofeestje waar het elke tien minuten gezelliger leek te worden. Had vast iets te maken met deze mooie spelmomenten (afgezien van de weergaloze goals dan, hè):

De penalty
We zijn nog niet warm gedraaid of verdediger Stefan de Vrij swipet het been van Diego Costa onderuit. In de zestien. Nee, nou niet een kaart trekken! Dat kun je niet maken! God, hij doet het echt: scheids Rizzoli (a.k.a. de minst Italiaanse Italiaan ooit) legt de bal op de stip. En Jappie – ja, ik mag dat zeggen: toen hij nog jong en onontdekt was, stond ik langs de lijn om hem (en oké, vooral mijn ex-vriendje in hetzelfde team) naar de overwinning te schreeuwen – moet ʼm pakken. Dat moet gewoon, dan is ie in één klap onsterfelijk. Maar hij duikt eroverheen. In de goeie hoek, dat wel. Spanje juicht, dit hadden ze ingecalculeerd. Wij ook, maar die verslagen blik van Jasper doet even pijn.

De mislukte high five
GOAAAAL! Robin van Persie die z’n knappe – hallo grijze haardos! – kop tegen de bal gooit, liggend de bal in het netje ziet vallen en als een jonge hond op de bondscoach afrent: 1-1! Natuurlijk mislukt hun spontane handjeklap jammerlijk (hé, ʼt is Van Gaal), maar líef dat het was.

Het kalkincident
Dan kun je nog 4-1 voor staan en de wereldkampioen van vorig jaar compleet van de mat vegen. Als verdediger Bruno Martins Indi denkt (!) te zien dat de scheids wit spul op z’n nieuwe patta’s morst, flipt ie. ‘Gast! What the f*ck?!’ De koning van Oranje. Nu al.

De selfiestok van Yolanthe
Natuurlijk moest Wesley Sneijders eega – toch een beetje hét boegbeeld van de waarheidsgetrouwe selfie – iets verzinnen om haar ‘kijk eens hoe lekker gek ik me heb uitgedost’-kiekjes de wereld in te slingeren. Het werd een uitschuifbare roze stok. En let op mijn woorden: daar gaan we (er) meer van zien.

De aai over de bol
Eindelijk: het fluitsignaal klinkt met 5-1 op de teller. De muziek zet in, net als het gelukszalige gevoel. Wát een grap. Afgedroogd zijn ze, en dan moet het WK nog beginnen! Op het scherm vliegen de Oranjespelers elkaar euforisch in de armen, het legioen schiet in polonaisestand en de commentatoren kwijlen in de microfoon. Maar dan het shot van de Spaanse bondscoach die zijn spelers een troostende aai over de bol geeft. Zoet van ʼm. Daar scoort ie punten mee (bij mij dan, maar ik heb in mijn WK-pool ook voorspeld dat Spanje zonder kleerscheuren de finale haalt).

Beeld: privébezit en ANP