Yoga voor dummies

“Ik zie het al, je hebt open heupen.” “Dat is positief hoor”, vervolgde ze toen ze mijn licht vertwijfelde blik zag. Ik was de enige die die zaterdagmorgen was komen opdagen bij cursus yoga voor beginners. Mijn eerste yogales werd daardoor onverwacht een privéles. En dat vond ik toch wat ongemakkelijk. Ik ben namelijk niet zo van het zweverige. Ik had dan ook geprobeerd een yogastudio te vinden zonder wierookwalmen. Dat leek gelukt, maar je kon nooit weten. Misschien vouwde de nuchter ogende yogajuf zich plots wel op als een origamivelletje terwijl ze als een malle namasté zou roepen.

Boodschappenlijstjes
Dat ik zo op mijn hoede was, kwam door een cursus mindfulness van een paar jaar geleden. Voor het algehele welzijn van mijzelf maar vooral dat van mijn naasten leek het toen een heel goed idee om wat meer in het hier en nu te leven. Ik had verwacht dat ik na de cursus geen boodschappenlijstjes meer zou maken tijdens het tandenpoetsen. En dat ik er volledig ontspannen vandaan zou komen. Ach, onwetendheid.

Krabben
De cursus herinner ik me vooral als een reeks van eindeloze zitmeditaties. Gedachtes die opkwamen mocht je wel opmerken, maar moest je ook weer laten gaan. En als je jeuk had, moest je vooral niet toegeven aan de impuls om te gaan krabben. En elke keer als de docente dat zei, kreeg ik dus meteen spontaan overal jeuk. En wilde ik Heel Erg Graag Krabben. Maar die gedachte moest ik dus heel mindful laten gaan, wat zorgde voor een tergende mentale worsteling die de hele meditatie lang duurde (Jeuk! Niet krabben! Niet denken aan krabben! Niet denken! Jeuk! Und so weiter und sofort).

Eerste stap
Wanneer dan eindelijk de gong klonk en ik mijn ogen open deed, zagen mijn medecursisten er reuze gelouterd uit. Dat ik tijdens de oefening het gevoel had dat ik elk moment kon ontploffen, was volgens de docente heel goed. Een eerste stap in het proces. Maar na zes keer was de cursus voorbij en was ik geen stap verder gekomen. Mindfulness is topsport en ik vrees dat ik nooit verder zal komen dan amateurniveau.

Zitvlees
Dat ik mij onlangs in de wondere wereld van de yoga stortte, was dan ook niet zozeer vanwege de behoefte aan innerlijke verrijking, maar omdat ik zo stijf ben als een hark. Ik heb het eerst nog geprobeerd met de dvd ‘Yoga voor dummies’ maar trok de nagesynchroniseerde yogamevrouw erg slecht. Dus dan maar in real life.

Goddank bleek de nuchter ogende yogajuf van de beginnerscursus ook daadwerkelijk nuchter. Afgezien van twee keer oooooooohm (ik mocht meedoen als ik wilde. Dat wilde ik niet) en de opdracht dat ik mijn zitvlees moest verleggen, was het vooral een les in “hee, ik wist niet dat ik daar ook spieren had.” Ha, fijn. En misschien komt die innerlijke rust wel vanzelf met het wekelijks verplaatsen van mijn zitvlees. Een mens kan altijd hopen. Namasté.

Bron foto: Synergy by Jasmine