Zand erover

Ik had vandaag willen bloggen over de humoristische kanten van de dood, omdat er soms in een rouwperiode hilarische grappen worden gemaakt.

Humor en verdriet liggen dicht bij elkaar. Ik merk dat nu ook weer na het overlijden van mijn schoonvader. Als familie beleef je dan een enorm intense week en naarmate die week vordert worden er (uiteraard afhankelijk van hoe je in elkaar steekt) ook steeds meer grapjes gemaakt, soms met lachbuien tot gevolg die dan ineens overgaan in huilbuien en andersom. Intens, maar wel heel fijn vind ik dat, humor is en blijft een krachtige heelmeester. Niet iedereen kan daar tegen, maar grapjes maken betekent niet dat je geen verdriet hebt van, of respect hebt voor de situatie, in tegendeel. Ik zeg altijd, de dag dat ik géén grapjes maak over iets dat ik heel erg vind, dat is wanneer je je zorgen om me moet maken.

Zand erover
Dat is waar mijn blog vandaag over had moeten gaan, over galgenhumor en rouwgrapjes. Over de vele ‘zand erover’, ‘laat je niet kisten’, ‘voor iemand door het vuur gaan’ opmerkingen die ik de afgelopen week langs heb horen komen (en dat zijn dan nog de milde) en over hoe heerlijk het is om tussen het huilen door, ook te kunnen lachen en dat dat altijd zo zou moeten zijn, hoe erg en verdrietig de situatie ook is.

Tot ik las dat men de twee vermiste broertjes had gevonden. Verschrikkelijk. Natuurlijk had iedereen al vanaf het begin zo’n onderbuikgevoel dat dit niet goed kon aflopen, maar toch werd er gehoopt tegen beter weten in. Onder het bericht in de telegraaf las ik iemand die grappend verwees naar het koningslied: ‘Het bericht die je wist dat zou komen is eindelijk hier’. Ik heb nog nooit iemand geslagen, maar wat had ik die persoon graag op z’n bek getimmerd. Zo’n moeder zal dat bericht toch maar lezen…

Puur verdriet
Weken lang leven in een hel van onzekerheid om uiteindelijk je grootste angst bevestigd te zien. Natuurlijk ergens fijn dat die onzekerheid nu ten einde is, maar tegen welke prijs? Iemand verliezen is altijd verdrietig, maar op deze manier, met zo’n wreedheid? Daar is geen ruimte voor lachbuien tussen het huilen door. Dat is alleen maar puur verdriet, onbegrip en nog veel meer verdriet, jarenlang.

Ik vind het verschrikkelijk voor die moeder, maar ik moet ook steeds denken aan die twee jochies. Je vader, de énige man in je leven die je écht onvoorwaardelijk hoort te kunnen vertrouwen, waar je tegenop kijkt. Die je meeneemt op vakantie of een dagje uit en dan vervolgens… En dan bekruipt me ook steeds de gedachte dat één van die jongetjes wellicht heeft moeten aanschouwen wat zijn vader bij z’n broertje deed. Zo onmenselijk op zoveel manieren. Ik begrijp dat niet (niemand begrijpt dat), hoe kun je je eigen kroost iets aandoen? Hoe krijg je die fysieke handeling voor elkaar? Twee keer zelfs?

Lichtpuntje
Het heeft geen zin om er over na te denken. Het is gebeurd en het is ontzettend verdrietig en onbegrijpelijk dat zoiets kan. Die foto van die twee jongetjes maakt het natuurlijk alleen maar erger, twee van die heerlijke blonde koppies. Het enige positieve en warme aan dit hele verhaal, is de manier waarop zoveel mensen belangeloos hebben geholpen, een klein lichtpuntje in een zieke wereld.

Zaterdag hebben we afscheid genomen van mijn schoonvader. Dat was enorm verdrietig, maar wat ben ik dankbaar dat we op een normale, mooie en menswaardige manier afscheid hebben kunnen en mogen nemen van een bijzonder mens in een week vol tranen en grapjes. Ik twijfel er geen seconde aan dat die twee jongens een prachtige uitvaart zullen krijgen waarin duizenden mensen hen de laatste eer bewijzen. Ruimte voor grapjes  zal daar niet zijn, alleen verdriet en onbegrip. Drie levens beëindigd, eentje voorgoed verwoest. Probeer daar maar eens een lichtpuntje in te vinden.