Blog Martin: Wie zegt dat de dood het einde is?

Het is dit jaar tien jaar geleden dat mijn moeder overleed aan longkanker. Bizar om te denken dat je het al tien jaar zonder iemand hebt moeten stellen en nog veel langer zonder die persoon zult leven, maar ook mooi om te zien hoe, wanneer iemand wordt weggennomen, alles probeert om een nieuwe vorm te krijgen, iets dat uiteindelijk ook lukt, zelfs al zou je dat het liefste anders zien.

Ik wist destijds niet goed wat ik met mijn gevoelens moest. Je hebt namelijk twee soorten verdriet, het rouwen om de persoon die je moet missen, en het rouwen om de persoon die daar het meest door geraakt wordt. Je ouders kwijtraken is één van de verdrietigste (maar ook belangrijkste) gebeurtenissen in je leven. Hoewel je eigen verdriet daarin enorm is, doet de dood vaak nog meer pijn omdat de partner die achterblijft moet zien lijden, in ons geval m’n vader.

Als het namelijk een ouder is die wegvalt, kun je troost zoeken bij je partner, je broer of zus, je beste vriend, noem het maar op. Maar als het je partner is die wegvalt, je beste maatje, dan is dat onverteerbaar, omdat uitgerekend de persoon met wie je dat verdriet wilt en moet delen, er niet meer is om je op te vangen. Dat is verschrikkelijk op de dag waarop het gebeurt, de dag erna, de week erna, maar nog veel erger een maand daarna, wanneer je je realiseert dat het voorgoed is, en voorgoed duurt écht ontzettend lang.

Ik kon daar niet mee omgaan, kon het ook niet onder woorden brengen en besloot een brief aan mijn vader te schrijven om hem te zeggen hoe erg ik het vond dat hij zo verloren was, en hoe graag ik het voor hem zou repareren. De brief werd een verhaal, het verhaal werd een roman, eentje waarin ik mijn ouders nog één keer samen op avontuur stuurde, om hen afscheid te laten nemen op een manier die het leven hen niet toestond. Het was het moeilijkste dat ik ooit op papier heb gezet, maar ook het meest bijzondere.

Oorspronkelijk was het boek uitsluitend voor mijn vader bedoeld. Het was zijn verdriet, zijn verhaal. Uiteindelijk hebben we samen besloten om het te laten publiceren, om de eenvoudige reden dat verdriet universeel is en ik hoop zoveel mogelijk mensen kracht en positiviteit te kunnen laten vinden in hun grootste verdriet.

Aanstaande donderdag verschijnt Dansen met Herinneringen, het boek waaraan ik vijf jaar heb gewerkt en dat het belangrijkste is dat ik ooit in mijn leven heb gedaan. Dat ik dat mag aankondigen op de dag dat die andere bijzondere persoon in mijn leven precies een jaar geleden de aarde verruilde voor, hopelijk, een mooiere plek, maakt dat voor mij alleen maar bijzonderder.

Laten we proosten op het leven vandaag. Omdat het kan.

ps.afgelopen zaterdag was ik te gast in het NCRV-programma Cappuccino, voor een interview over Dansen met Herinneringen. Dat kun je hier beluisteren.