Zelfvertrouwen bij opvoeden

Vergelijken. Ik doe het elke dag. Ik kijk naar vriendinnen, naar mijn schoonzussen, naar de leidsters op het kinderdagverblijf en naar de Nanny op tv. Soms zou ik willen dat er gewoon een handboek was dat me in tien stappen uit zou leggen hoe ik in twaalf jaar een goed luisterend, lief, zorgzaam, respectvol, geduldig, creatief, intelligent en grappig kind af kan leveren.

Voor de geboorte van mijn dochters had ik duidelijke regels in mijn hoofd. Tv-kijken zouden we niet doen, plastic speelgoed met veel geluid zouden we niet kopen. We zouden ze elke avond om 19.00 uur in bed leggen en elke ochtend om 7.00 uur wakker maken. Snoep zou ik niet kopen en al het babyvoedsel zou ik zelf bereiden. Ik zou streng, doch rechtvaardig zijn, eindeloos knutselen, spelen en alle eendjes, kinderboerderijen en speeltuinen bezoeken in de omgeving. Ik zou, kortom, de ideale moeder zijn.

Nu, met een oudste van 3,5 jaar, is me duidelijk geworden dat tv kijken af en toe (en soms best vaak) een uiterst gewild redmiddel is om het kind even de mond te snoeren. Dat plastic speelgoed met bloedirritante melodietjes uiteindelijk niet eens meer gehoord worden door het moederlijk oor. Dat 19.00 uur op bed een waanidee is als manlief GL pas om diezelfde tijd thuiskomt. Dat snoep doeltreffend is om het kind (letterlijk) zoet te houden als mama even een belangrijk telefoontje moet doen.

Na de geboorte van A1 was ik ook dodelijk onzeker. Zelf babyvoedsel bereiden was iets wat ik zeker probeerde, maar uiteindelijk al snel opgaf omdat ik zo bang was mijn dochter te vergiftigen dat ik alleen nog maar potjes durfde te geven. En kinderboerderijen en speeltuinen bezoeken bleek het eerste jaar amper haalbaar, omdat een baby dus nog best vaak slaapt. En toch wilde ik nog altijd zo graag die ideale moeder zijn.

Dus kijk ik naar alle moeders en leidsters en deskundigen om me heen. Wat zijn de geldende regels wat betreft tv-kijken? Is houten speelgoed echt zo veel beter? Worden die driftbuien van mijn dochter veroorzaakt door het ene snoepje per dag of door de fase waar ze in zit? Ben ik een slechtere moeder als ik potjes geef, of niet?

Mijn man vindt het belachelijk. Hij vindt dat het prima gaat. Hij zegt: ‘Als de kinderen tevreden en blij zijn, doe je het goed.’ Hij heeft gemakkelijk praten, want hij is een man en van nature minder onzeker. Maar toch, ik zou het zo graag zeker weten. Af en toe zou ik een blik in de toekomst willen werpen om te zien hoe mijn dochters later worden. En of ik het goed heb gedaan. Dan zou ik nu vast veel minder naar anderen kijken en meer kunnen vertrouwen op mezelf.

Beeld: Thinkstock