Zieke mannen

zieke mannen

Arme man. Hij was ziek. En niet zo maar ziek, maar doodziek. Volgens hem dan. Ik vond maar dat hij last van een lichte aanstelleritis. Wat, denk ik, voor veel vrouwen herkenbaar is. Echtgenoot GL dacht er anders over en liet dan ook alles uit zijn handen vallen om het bed in te duiken. Drie dagen later kwam hij pas weer boven water.

Ik was verbijsterd. Als ik eens ziek ben (en de afgelopen weken val ik van het ene in het andere virus) ga ik nooit zomaar liggen. Nee, net alsof dat überhaupt kán. Er moet gekookt worden, boodschappen gekocht, kinderen gehaald en gebracht… nee, ik kan niet zo maar gaan liggen. Hooguit eventjes als de jongste slaapt. Dus toen GL zich tijdelijk onzichtbaar maakte, kon ik daar niet zo goed tegen.

De waarheid is echter dat ik helemaal niet uit feministische redenen wil dat hij wat flinker doet. Dat ik wil dat hij gewoon doorsjouwt, zoals ik ook altijd moet. Nee, de bedroevende realiteit is dat ik hem gewoon niet aantrekkelijk vind, als hij ziek is. Mannen horen niet ziek te worden, net zoals mannen niet horen te huilen.

Als hij opmerkt dat ik niet zo goed voor hem zorg, als hij ziek is, heeft hij daarin ook gelijk. Geen gesjouw met thee of vers geperst sinaasappelsap. Geen bakje fruit of een glaasje water. Met een beetje geluk smijt ik een kotsemmer de slaapkamer in, maar daar blijft het dan ook bij.

Ik wil mijn vent het liefst sterk en stoer. Iemand die rechtop blijft staan ook al heeft hij griep. Iemand die met kogelgaten in zijn lijf nog gewoon achter een dief aangaat. Ja, ik wil het liefst een actieheld. Ja, ik weet ook dat dat behoorlijk sneu is, maar toch wil ik het.

Raar is het wel. GL bokst als hobby en komt soms thuis met een blauw oog. Stoer vindt hij dat. Een schaafwond van het vallen met de fiets is ook helemaal geen punt. Een snee in de vinger, ook al is die behoorlijk diep, is ook geen reden om met een zielig hoofd op de bank te vallen en verzorgd te willen worden. Ergens is hij dus best mijn actieheld.

Totdat hij begint te niezen. Of zijn hoofd vol zit met snot. Of als hij zich grieperig voelt. Dan is er ineens niets meer van die held over. Dan ligt hij in bed, eigenwijs geen paracetamol te nemen omdat hij het zo graag wil uitzweten (ja, 38 graden koorts is echt heel hoog). Twee dagen op bed zorgt standaard voor barstende hoofdpijn, dus blijft hij nog een dagje liggen. Tegen die tijd breng ik mijn avonden door met films als Gladiator. En negeer ik hem als hij me sms’t dat hij best wat durft (!) te eten en of ik hem dat wil brengen. Pas als hij beter is, zorg ik weer voor hem.

Beeld: Shutterstock