Zindelijkheidstraining

zindelijkheidstraining

Gelukkig, Sinterklaas is weer het land uit. Nu kunnen we weer normaal doen. Althans, dat dacht ik. Volgens mijn oudste dochter (bijna 4 jaar) is Sinterklaas nog helemaal niet weg. Hij is gewoon even op vakantie. En het is nog mijn eigen schuld ook.

Het begon er allemaal mee dat A1 vorig jaar november ineens zindelijk werd. Dit tegen alle regels in, want A2 was net geboren en volgens alle boeken moet je tijdens een grote verandering niet, IK HERHAAL NIET, met zindelijkheidstraining beginnen. Echter, A1 had er genoeg van. Die luier moest uit. Ik dolgelukkig. Ik werd (en word) namelijk omringd door een schare vriendinnen wiens kinderen allemaal ergens wáánzinnig goed in zijn. Die konden bij wijze van op hun derde al in het Latijn tot tien tellen, hun veters strikken en de tafel van zes doen. Mijn dochter kon dat niet.

Ik verbaasde mezelf. Had ik voordat ik kinderen had nog hard geroepen dat ze vooral zichzelf mochten zijn en zeker hun eigen tempo moesten volgen, nu werd ik er zelf onzeker van dat A1 niet ergens ont-zet-tend goed in was. Ik vond het erg slecht van me, maar mán, wat wilde ik ook graag opscheppen. Jammer genoeg had A1 een spraak-taalachterstand, waarschijnlijk veroorzaakt door maandenlange oorontstekingen (en bijgaande tijdelijke doofheid). Waar andere kinderen zinnen van drie woorden maakten, zei zij ‘mimi’ tegen poepen, ‘n’ tegen vogel en ‘lala’ tegen een beker ranja.

Dus toen mijn dochter die luier uit wilde, gíng die luier uit. En binnen twee dagen was het gepiept: plassen op de wc. Hoppa! Ik trots. Ik alles van de daken gillen. Ik andere moeders echt enorm onzeker maken. Kortom: ik was in mijn element. ’s Nachts had ze nog wel een luier aan, maar dat zou vast nog maar een weekje duren. Dat weekje werd een jaar. Ja, karma is a bitch. Binnen no-time werd ik gebombardeerd met de geweldige zindelijke kinderen van mijn vriendinnen. Binnen twee dagen hadden die geen luier meer om ’s nachts. Zo gepiept, grmpf.

A1 had niet zomaar een luier om, zij had een bómvolle luier om. Ik wist niet wat ik daarmee aanmoest. Soms vergat ik ’s avonds een luier om te doen en werd ik ’s nachts wakker van hartbrekend gehuil om een zeer nat bed. Maar toen kwam Sinterklaas. Ik dacht: als er spenen aan die Sint meegegeven kunnen worden, dan toch zeker ook een luier! Ik besprak het met A1 en die – in het zicht van een cadeau – vond het best.

En ineens ging het ook! Drie nachten achter elkaar een droge luier. Mama was natuurlijk te voortvarend en besloot nacht vier de luier uit te laten. Prompt een nat bed. Pas toen ging ik op internet lezen hoe je zindelijk worden het beste aan kon pakken. Nou, zat ik er even naast. Loslaten, was het devies. Het kind zelf laten beslissen. Er geen druk op leggen. Oh. Oeps.

En toen ging de Sint terug naar Spanje. Inmiddels is ze al vijf nachten droog. De luier mag echter niet af. Ze voelt zich nog te onzeker. Waar ze wel zeker over is, is dat Sinterklaas dit nog gaat belonen. Hij is dus niet weg, maar op vakantie. En dat cadeau zal en moet er komen. Het is ook het belonen waard. Nu alleen nog op zoek naar sinterklaasinpakpapier.

CC foto: oskay