Zo cliché

Op social media, borrels, eigenlijk overal krijg ik de ene na de andere wijze uitspraak naar mijn hoofd geslingerd. Dan heb ik bijna de neiging heel verbaasd te kijken en te doen alsof ik het voor het eerst hoor. Wat bijna niet mogelijk is, als je toch wel dagelijks over het world wide web browst.

Het karmaconcept
Toch geloof ik wel in clichés. In clichés èn karma trouwens, waarin ik toch een contradictie zie. Soms lijkt karma alleen te werken als je er echt in gelooft. En dat maakt dat de (cynische) ongelovigen ook gelijk hebben. Je moet sowieso bewust zijn van het karmaconcept voordat je de link van gebeurtenissen naar karma kan leggen. Waarbij ik dan weer niet hoop dat karma-aanhangers op die manier maar ‘alles’ zogenaamd tot in den treure proberen te verklaren. Moeilijk verhaaltje, maar als je echt gelooft dat er mooie en goede dingen gebeuren als je zelf ook op een goede manier in het leven staat, ben je toch een bron van positieve energie en dat verslaat elke pessimistische houding wat mij betreft.

Bergen chocola snacken
Maar ik ben dus zo’n zoetsappige clichéfan. Ik geloof in hard werken voor succes. Al is het maar dat wanneer iets me zomaar aanwaait, ik er een minder trots en bevredigend gevoel aan overhoud dan wanneer ik er keihard voor werk. Hard werken voor succes verklaart pijnlijk genoeg wel waarom ik niet het slankste middeltje heb. Of je moet bergen koekjes eten ‘werken’ noemen. Ik geloof ook dat als je geduldig wacht, je krijgt wat je toekomt. Ik geloof daarin, ondanks dat ik het meest ongeduldige wezen ter wereld ben. Ik hoop bijvoorbeeld dat het niet al te lang duurt voordat onze bouwval transformeert tot een fantastisch mooi paleisje. Morgen please! Ik ben al bezig met een bordje waarop het grootste cliché ooit staat: “Geduld is een schone zaak.”

Sucker for love
Al zou ik daar geen reminder voor nodig moeten hebben. Héél lang geleden werd ik hopeloos verliefd op mijn vriend. Echt lang, lang geleden. En na letterlijk meer dan een decennium kwamen we bij elkaar. Inmiddels zijn we een jaartje verder, maar als mijn vriend net in onze bouwval losgaat op “Happy” (Pharrel Williams) kijk ik vol ongeloof naar die mooie man die zo heerlijk aan het dansen is. Weg met dat bordje. Ik zwijmel wel weg bij het levende bewijs van alle goede effecten van geduld. Wat nou paleisje? Home is where the heart is. Zo cliché.

© Beeld: Chantal Straver