Ik ben een afhaker

Over het algemeen ben ik geen afhaker. Als ik ergens aan begonnen ben, wil ik het ook afmaken. Met als gevolg dat ik niet alleen meestal tot ver na sluitingstijd in de kroeg blijf hangen, maar ook iedere film waar ik aan begin, uitkijk en elk boek uitlees – ook als ik het eigenlijk niet zo goed vind. Deels is dat uit een soort Hollands calvinisme, vrees ik, zo vind ik ook dat ik altijd mijn bord moet leegeten, ook als ik helemaal vol zit. Verspilling is zonde en als je ergens geld en tijd ingestoken hebt, kan je het maar beter afmaken.

Daarnaast is het ook uit respect naar de schrijver/maker toe, dat ik niet wegloop bij een film en een boek toch uitlees. Je weet immers maar nooit of het tegen het eind nog beter wordt. Een goed eind kan een matig begin helemaal doen vergeten. Ook heb ik altijd het gevoel dat ik iet mijn eerlijke mening kan geven over iets wat ik niet helemaal gezien heb. Een film na 20 minuten uitzetten en dan tegen anderen zeggen dat het een slechte film was, zal je mij niet snel zien doen. Hem helemaal uitkijken en dan klagen, doe ik uiteraard wel graag. Lekker mopperen dat ik twee uur van mijn tijd verspild heb aan een kutfilm…

Kort geleden ben ik echter wel afgehaakt. Ik durf het bijna niet toe te geven, maar The Last of Us – een game die wereldwijd door gamejournalisten en consumenten is bejubeld en geprezen – vond ik dodelijk saai. De eerste 15 minuten van het spel waren fantastisch, maar daarna haakte ik al snel af. Door wat technische problemen en slechte a.i.,maar vooral omdat ik het zo ontiegelijk saai vond. Saai verhaal, oninteressante personages, niet zo spannende gevechten en zich herhalende stealth-opdrachten. Toen ik het schijfje weer met tegenzin in de PS3 stopte, hopend dat ik het spel snel zou uitspelen zodat ik weer aan iets anders kon beginnen, realiseerde ik me met wat een zinloze tijdsbesteding ik bezig was.

De volgende dag heb ik de game onmiddellijk ingeruild bij de Game Mania, om te voorkomen dat ik toch nog in de verleiding zou komen om het uit te spelen. En het lucht op. Ook al vindt iedereen het een topspel, ik ben afgehaakt en ik durf er voor uit te komen. En als we toch bezig zijn, heb ik nog iets te bekennen: ik ben ook afgehaakt bij de tv-serie The Walking Dead (sorry zombies, het botert op het moment niet zo tussen ons, het spijt me echt). Zo. Ik heb het gezegd. Ik ben een afhaker geworden. En nu ga ik mijn vrijgekomen tijd lekker besteden aan iets wat ik wel leuk vind.