De zotheid van Sotsji

De zotheid van Sotsji

Ik was laatst op bezoek bij een vriendin. Ze had me uitgenodigd voor het verjaardagsfeestje van haar zoon. Ik had van tevoren wat reserves want ze heeft een enorm grote hond. Type muilkorf, zeg maar. Zij vond dat haar dierbare huisdier bijzonder kindvriendelijk was. Nou goed, hij gromde af en toe wel en  hapte soms, maar het was in zijn hart een lief dier. Ik wilde toch een statement maken, dus trok ik een t-shirt aan, waarop stond: blaffende honden bijten wel. Het viel niet in goede aarde. Toch kon ik het niet laten om óók wat over haar opvoeding te zeggen. Dat ze haar kind ’s middags warm eten gaf, omdat ze toevallig in België was gaan wonen. Dat kon gewoon echt niet. Verbaasd stamelde ze: ‘Ik dacht dat we vrienden waren.’

Is dit echt gebeurd? Nee, natuurlijk niet. Als ik al een probleem had gehad met de hond/opvoeding van mijn vriendin, had ik het van tevoren met haar besproken. Dat ga ik natuurlijk niet doen op een feestje. De vraag is bovendien: als ik er zo tegenop had gezien, waarom was ik dan überhaupt gegaan? En waarom me bemoeien met andermans opvoeding omdat het in mijn ogen anders zou moeten? Dus waarom wordt er eerst besloten dat de Olympische Spelen in Sotsji worden gehouden om vervolgens te protesteren tegen alles wat er met dat evenement te maken heeft?

Toegegeven: mijn voorbeeld is een beetje flauw en niet te vergelijken. Er waren op dat kinderfeest geen mensenrechten in het geding. Echter, ik snap niet waarom er zo veel ophef is. Hebben alle media dan last van een kort termijngeheugen? Ten eerste: Sotsji ligt in Rusland. En dat is al niet het meest democratische, mensenrechtlievende land dat er is. Een president die ervan houdt om in ontblote bast te poseren tijdens de jacht of het vissen, is sowieso iemand die ergens een afslag heeft gemist. Dus waarom die verbazing over de schending van allerlei mensenrechten, zoals de homorechten? Zijn we dan die vrouwen van Pusssy Riot nu al vergeten?

Ten tweede: we hadden vorig jaar een vriendschapsjaar. Ook al werden er aan beide zijden wat mensen in elkaar getrimd, toch stond onze koning een handje te schudden met Poetin. Er was behoorlijk wat energie gestoken om die ontmoeting toch door te laten gaan. En nu wil er een delegatie van minister-president, koning en koningin en de minister van sport naar de Spelen. Nee, dat kan niet! Belachelijk! Veel te veel belangrijke mensen! Aaaaah, iedereen op z’n achterste poten! Maar huh? Vorig jaar was het een vriendschapsjaar en dit jaar steken we dan onze middelvinger op?

Ten derde: was er niet ooit de afspraak om sport niet met politiek te mengen? Is iedereen de Spelen in China vergeten? Ook al zo’n ophef. Een oproep van Erik van Muiswinkel om de Spelen te boycotten.  Er werd niet naar geluisterd. Het IOC kan geen politieke eisen stellen. Dus.

Ten vierde: we zijn er te gast. In een land dat nog andere normen en waarden heeft dan de meeste Westerse landen. Waarin het grootste gedeelte van de bevolking ook niet wil dat homo’s rechten krijgen. Waarin Poetin dus eigenlijk eens een keer luistert naar de wens van het volk. En dan vallen wij daar met z’n allen overheen? Ik vind het vooral achteraf hard schreeuwen, nu er toch niets meer aan te doen valt. Er komt geen boycot. Er wordt gewoon gesport. En als de Nederlandse sporters dan iets presteren, gaan we gewoon staan juichen. Gekrenkte homorechten of niet.