Viva Ongecensureerd: Zwanger na een miskraam

zwanger na miskraam

Zwangerschappen geven geen garantie op een baby. Dat is het hele nare aan het verhaal. Vandaar ook dat er bij onderzoeken of intakegesprekken vaak wordt gevraagd om de hoeveelste zwangerschap het gaat. Ik heb twee kinderen, maar was drie keer zwanger.

Ineens niet meer zwanger
Ik heb geen dramatisch verhaal. Ik wist goed en wel dat ik voor de tweede keer zwanger was, toen ik het ineens niet meer was. Ik stond ’s ochtends op, dacht dat ik in mijn broek plaste, maar het was rood en ja toen wist ik het al. Even bleef ik nog hopen dat het een eenmalige bloeding was, maar die hoop vervloog al snel. En ik schaamde me bijna dat ik zo verdrietig was.

Ik ken namelijk ook andere verhalen. Zwangerschappen die na veertig weken eindigden in een doodgeboren baby. Miskramen na tien weken, als het baby’tje al helemaal af is. Een afgebroken zwangerschap met 24 weken vanwege het feit dat de baby niet levensvatbaar zou zijn na de geboorte. En dan ik: een miskraam na vijf weken zwanger, waarvan je er nog twee weken cadeau krijgt ook.

Uiteengespatte droom
Bij mij voelde het meer alsof er een droom uiteenspatte. De ene dag was ik nog bezig met het regelen van een eerste echo en een afspraak bij de verloskundige, het heugelijke nieuws vertellen tegen mijn ouders en beste vriendin, het in mijn hoofd regelen van mijn verlof en het invullen van een negen-maanden-dagboek en de dag erna was het ineens allemaal weer weg. Hoefde ik niks te doen, niks meer te regelen en voelde ik me leeg en treurig.

Toen ik twee maanden daarna weer zwanger bleek te zijn, was ik dolgelukkig. Extreem dolgelukkig. Alleen was ik de enige. Mijn omgeving reageerde helemaal niet zo blij. Nee, we moesten eerst maar even kijken of deze wel bleef zitten. Ik snapte het wel, maar vond het tegelijkertijd oneerlijk. Ik wist zeker dat het deze keer goed zou gaan. Ik wist tenslotte al tien dagen voor de test dat ik zwanger was, door de ochtendmisselijkheid, het overgeven, de pijnlijke borsten en de vieze geurtjes die ik overal rook.

Welkom en gewild
Het duurde ook best lang voordat er vertrouwen was bij de rest. En echte blijdschap is er nooit geweest. Na twintig weken werd het meer geaccepteerd als feit. Felicitaties zoals bij mijn allereerste zwangerschap kwamen er niet. En dat maakte me eigenlijk verdrietiger dan de hele miskraam. Want dit baby’tje was zo welkom en zo gewild! Ik was me zo veel meer bewust van het geschenk, het wonder, het cadeau dat dit nieuwe leven inhield, dat het me pijn deed dat ik dat niet kon delen. Gelukkig veranderde dat na de geboorte, maar jammer vind ik het nog steeds.