Blog: Zwanger = baby

zwanger = baby

Dagboek van een zwangere vrouw: week 36 (lees hier het dagboek van vorige week)

Een realitycheck om half zeven ’s ochtends is voor niemand een goed begin van de dag, denk ik. Zelfs als de realiteit al ruim een half jaar duidelijk zichtbaar is. Want zo was het bij mij vanochtend. Ik werd wakker en het eerste wat ik dacht was: oh shit, er komt er echt weer één aan! Vervolgens brak het angstzweet me uit.

24 uur verzorging
Ik weet ook wel dat het nergens op slaat. Ben je 36 weken zwanger en dan ineens leg je het causale verband: zwanger = baby. Een baby die 24 uur per etmaal verzorging nodig heeft. Die gevoed moet worden, gebaad, verschoond en geknuffeld. Die het heerlijke ritme wat we nu hebben, zodanig gaat verstoren dat we met z’n allen waarschijnlijk behoorlijk van de leg raken. En daar raakte ik even van in paniek.

Natuurlijk denk je op zo’n moment niet aan al die waardevolle momenten die ook gaan volgen. Op het moment van paniek, zijn er alleen maar doemgedachten. Hoe moet ik dat straks gaan doen met drie kinderen? Hoe breng ik na die keizersnede (laten we daar voor het negatieve gemak even vanuit gaan) mijn kinderen naar school? Hoe krijg ik ’s ochtends drie kinderen aan een ontbijt, terwijl ik mezelf ook nog aan moet kleden? Wat nou als er één ziek is? Hoe gaan de andere twee reageren op de komst van nummer drie?

Klapperende eierstokken
Ik hoor het je denken: is het nu niet wat laat om daarbij stil te staan? Ja, inderdaad. Echter, zo’n negen maanden terug verstoorden mijn klapperende eierstokken elke realistische gedachte. Ik dacht: het wordt misschien pittig, MAAR a) het is tenslotte de derde, b) zoveel vrouwen doen het, dus ik kan het ook, c) het zijn gewoon fases, d) wat betekent het nu helemaal op een heel mensenleven?

Bovendien zijn het ook maar gedachten. Het lost zich straks heus vanzelf op. Moeders moeten nu eenmaal flexibel zijn. En ja, vaders natuurlijk ook maar ik heb altijd het idee dat zij minder stressen. Een uur later de fles? Prima. Vijf minuten te laat op school? Wat maakt het uit. Een rok aan over een broek? Als dochterlief dat zo nodig wil, geen punt. Daar kan ik nog best wat van leren.

Doemscenario’s
In de tussentijd ben ik zo eigenwijs om toch allerlei oplossingen te bedenken voor mijn doemscenario’s. Een goede voorbereiding is tenslotte het halve werk, ook al heb ik nog maar een week of vier. En ja, de komst van onze baby gaat ons ritme waarschijnlijk behoorlijk verstoren. En ja, de andere twee zullen best moeten wennen. Dus inderdaad: het wordt vast even pittig, maar gelukkig is dat maar een fase.

© Beeld: privébezit
Lees hier meer blogs van Sophie Fleur