De Zwangerschapstest

Dus daar stonden we dan in de keuken, met twee zwangerschapstesten voor ons. Als een bezetene had ik de verpakking van de ene eraf gescheurd, het liefst nog met mijn tanden, en een in alle haast gevuld drinkbekertje van de jongste stond dampend met urine op het aanrecht. Hup: het staafje erin, tot tien tellen, staafje eruit, dop erop. En toen pas ging ik de gebruiksaanwijzing lezen. Oh. Shit. Als je eroverheen wilde plassen, moest dat tien seconden duren. Hing je het staafje in een potje urine, dan moest je twintig seconden wachten.

Ik werd volkomen hysterisch: ik had het verkeerd gedaan! Wat stom! En die test was al zo duur! Ik ging zo volledig op in dit immense falen, dat ik niet in de gaten had dat GL me al een paar keer had aangestoten. Hij duwde de zwangerschapstest onder mijn neus en al mijn lichaamsfuncties vielen spontaan uit. Zwanger, stond er. Ik was verbijsterd. Na een tijdje herinnerde mijn lijf zich weer dat het zuurstof nodig had en behalve ademhalen begon ik meteen te brullen. Zwanger. Ik was dus zwanger. Zwanger. Zwanger. Zwanger.

GL was trots. Hij voelde zich de koning. In één keer raak geschoten. Hij zette zijn pauwveren uit en paradeerde trots door de keuken. Het had niet veel gescheeld of hij had zich als een gorilla op de borst geklopt. En wat deed ik? Ik scheurde nog een verpakking open, ging in de weer met staafje-urine-tellen-eruit-dop-erop en wachtte. Dit keer een plusje, nog voordat het controlevenster was doorgelopen. Ik kon er niet omheen. Ik was echt zwanger. En ik dacht: shit.

Ja echt. Ik dacht: shit, nu al? Een week geleden was ik na een test niet zwanger en nu ineens wel. Dat was zo’n omschakeling dat ik niet blij was. Kom op, zei ik tegen mezelf, doe niet zo ondankbaar! Je hoeft je broek maar open te doen in het bijzijn van GL en hup, je bent al zwanger. Denk eens aan al die vrouwen bij wie het niet wil lukken. Maar ja, ik voelde me bang en onzeker. Ooit had ik een vroege miskraam, ook net toen het in één keer raak was. Dus zou het deze keer ook wel fout gaan.

Maar dat gebeurde niet. We kregen een echo, waarop een klein bolletje met een flikkerend hartje te zien was. We hadden nog een echo, waarop een baby’tje van drie centimeter al bijna helemaal af leek te zijn. We zagen een kleine ruggengraat, twee hersenhelften en handjes en voetjes. Bij de verloskundige hoorde ik een hartje kloppen. En eindelijk kon ik die blije gevoelens toelaten. Oké, het is snel, sneller dan verwacht. A2 is net een jaar. Maar  zoals GL al zei: hij heeft genoeg liefde in zijn hart voor nog een kind. En ja, die liefde voel ik nu ook. Dus groei maar goed, klein mensje, je bent hartstikke welkom in ons leven en in ons hart.