En nee, ik heb geen wetenschappelijk onderzoek uitgevoerd en houd ook niet in mijn notities bij hoe vaak een vreemde naar me glimlacht. Het is gewoon iets wat me de afgelopen maanden steeds vaker opvalt, tot het punt dat ik er echt niet meer omheen kon.
Het begon bij kleine dingen; een taxichauffeur die een praatje maakt, een compliment geeft of aardiger tegen je doet. Maar ook winkelmedewerkers die je uitgebreider helpen, en over het algemeen meer geduld met je hebben. Ik krijg meer glimlachen dan ooit toegeworpen op straat. En ja, ook meer sjans van mannen die ik niet ken.
Die twintig kilo ben ik in een best korte periode verloren, en ik merk dat mijn hoofd nog niet altijd helemaal up to date is met mijn nieuwe gewicht. Want toen die kilo's er nog wel zaten, keken mensen niet zo naar me. Niemand knoopte 'zomaar' een praatje met me aan, en nu gebeurt het ineens meerdere keren per week -- en ik vind het nog steeds elke keer raar. Want mezelf zie ik helemaal niet per se als anders.
Twintig kilo geleden
Maar goed, natuurlijk is er wel iets veranderd. Ik voel me zekerder dan twintig kilo geleden en dat straal ik ongetwijfeld ook uit. Misschien maak ik zelf ook makkelijker oogcontact, al gebeurt dat dan niet bewust. Maar misschien ben ik ook wel iets toegankelijker geworden zonder dat ik het doorheb. Dat zal allemaal best een rol spelen en ik wil ook niet ieder vriendelijk knikje van een taxichauffeur aan mijn huidige gewicht ophangen.
Maar ik geloof inmiddels ook niet meer dat het alleen daaraan ligt.
Want ik weet nog heel goed hoe het voelde toen ik twintig kilo zwaarder was. Ik voelde me onzeker over mijn lichaam en was me daar bijna continu van bewust. Als ik een kamer binnenkwam, dacht ik na over hoe ik eruitzag. Op foto's wist ik precies welke pose ik aan kon nemen zodat ik mijn figuur het beste kon verbloemen, wist ik precies welke hoek ik wel en vooral niet wilde. Ik trok kleding aan om dingen te verbergen in plaats van omdat ik het mooi vond.
Oppervlakkig
Het klinkt misschien heel oppervlakkig om blij te worden van aandacht van vreemden, maar ik merk nu pas hoeveel verschil het kan maken als mensen je gewoon zien. En niet eens op een romantische of seksuele manier, maar dat je überhaupt wordt opgemerkt.
In eerste instantie vond ik het vooral leuk en genoot ik er ook van. Ik zou liegen als ik zei dat ik totaal immuun ben voor aandacht -- wie wel? Natuurlijk doet het iets met je zelfvertrouwen als je merkt dat je vaker wordt bekeken of aangesproken. Zeker als je lange tijd juist heel onzeker bent geweest over hoe je eruitziet.
Maar toch zit er ook een stukje verdriet in; verdriet om mezelf dat ik daar dus zo gevoelig voor ben, maar ook dat ik langere tijd dus wel echt ben beoordeeld op basis van mijn gewicht. En dat was destijds één van mijn grootste angsten ook: dat mensen mij zouden zien als iemand die te dik is, en daarna pas als een echt persoon. En nu achteraf blijkt die angst best wel gegrond te zijn geweest.
Kritisch kijken
Ik heb mezelf lang verteld dat gewicht voor anderen waarschijnlijk veel minder belangrijk was dan voor mijzelf. Dat niemand zo kritisch naar mijn lichaam keek als ik. En voor een groot deel geloof ik dat nog steeds. Mensen zijn over het algemeen veel te druk met zichzelf om uitgebreid te analyseren hoe een ander eruitziet -- daar blijf ik bij. En ik wil mezelf ook niet belangrijker maken dan dat ik ben, wat ook voor velen een grote valkuil is.
Alleen blijkt uiterlijk wel degelijk invloed te hebben op hoe mensen op je reageren. Dat wist ik natuurlijk rationeel allang. Aantrekkelijke mensen krijgen voordelen toegeschreven, dikke mensen krijgen te maken met vooroordelen en we leven in een maatschappij waarin dun zijn nog steeds behoorlijk nadrukkelijk wordt beloond. Niets nieuws onder de zon: pretty privilege is absoluut een ding.
Ongevraagde complimenten
Mijn gewicht was altijd een grote onzekerheid van mij en ook iets waar ik het liever niet over had. Maar wat blijkt: als je dus afvalt, heeft ineens iedereen een mening over je lichaam. En die zijn vaak goedbedoeld, hoor -- maar ik vind over het algemeen opmerkingen over gewicht een beetje lastig.
Opmerkingen over dat ik meer straal, gelukkiger eruitzie dan voorheen, dat ik er leuk uitzie (ik vind kleding dragen eindelijk weer iets leuks in plaats van iets noodzakelijks); zó leuk om te horen. Maar je krijgt ook de opmerkingen waar je níet op zit te wachten.
"Er moet niet nog meer vanaf, hè?", bijvoorbeeld. Of dat mijn kont vroeger wel dikker -- en dus mooier -- was. Oprecht geen idee waarom sommigen oprecht denken dat dit prima opmerkingen zijn om bij iemand neer te leggen, maar voor de duidelijkheid: dat zijn ze dus niet.
Aandacht
Als ik terugdenk aan mezelf voordat ik afviel, voel ik vooral medelijden met hoe streng ik voor mezelf was. Ik dacht dat iedereen mijn onzekerheden zag zodra ik ergens binnenkwam, terwijl ik ondertussen ontzettend hard mijn best deed om vooral niet te veel op te vallen en zo min mogelijk ruimte in te nemen -- letterlijk en figuurlijk.
Nu val ik meer op, terwijl ik letterlijk minder van mezelf meeneem. Ergens is dat bijna grappig. Vooral omdat ik zelf ook onderdeel ben van dezelfde oppervlakkige wereld en heus niet ga beweren dat uiterlijk voor mij totaal geen rol speelt. Natuurlijk heb ik voorkeuren en natuurlijk beoordeel ik mensen soms op hun uiterlijk. Waarschijnlijk doe ik bij anderen vaak precies hetzelfde zonder dat ik het doorheb.
Maar het heeft me wel bewuster gemaakt van hoe ik naar mensen kijk, en dat a little kindness goes a long way echt klopt. Voor iedereen.
Ik ben blij met de twintig kilo die ik kwijt ben -- echt. Ik voel me zoveel beter in mijn lichaam en mijn zelfvertrouwen is gegroeid, en ik ben enorm trots op het verloren gewicht. Maar ik heb nog vaak medelijden met de vrouw die ik een jaar geleden was. Die twintig kilo zwaarder was en de positieve aandacht, het gevoel gezien te worden, erkend te worden met een glimach... Die persoon die ik toen was, die had dat allemaal veel harder nodig.
