Het dagboek van een moeder in tijden van corona: ‘De vuilniszakken vulden zich, mijn innerlijke Marie Kondo begon te stralen

Anna&Eus

VIVA-Mama columnist en Volkskrant-journalist Anna van den Breemer schrijft over haar gezinsleven in tijden van het coronavirus. Want het blijkt niet eenvoudig: dochter Mia (4) en zoon Baran (2) thuis vermaken, effectief werken en haar relatie met columnist Özcan Akyol ook nog een beetje leuk houden.

De ellende

Tot dag 17 van deze semiquarantaine heb ik het kunnen uitstellen, maar nu ben ik dan toch gezwicht: ik ging opruimen, net als de rest van het land.

Zodra de kinderen in bed lagen voor hun middagslaapjes (ik vervloek de dag dat ze daarmee stoppen), opende ik de deur van onze garderobekast.

De ellende sloeg me tegen het gezicht: overal schoenen, bussen met sprays om leer en suède te verzorgen, ijskrabbers, sjaals, een kartonnen doos met zakjes pepernoten, een spiegel, mijn oude kolftas, een gigantisch roze mand waar vier jaar geleden de cadeautjes voor mijn babyshower inzaten.

Weg met de troep

Bij die mand dacht ik toentertijd: komt later van pas als ik voor iemand zo’n feestje organiseer. Een kwart van de inhoud van onze kast hinkt op die gedachte: handig voor straks. En laten we eerlijk zijn, dat is bijna nooit het geval.

Ik begon met weggooien.  Gaandeweg het opruimproces leken steeds minder spullen nuttig of noodzakelijk, bijna niets eigenlijk. De vuilniszakken vulden zich in rap tempo, en mijn innerlijke Marie Kondo begon te stralen. Weg met de troep, vanaf nu zouden we een minimalistisch huishouden worden.

‘Doe je dit weg?’, vroeg Eus toen hij een nieuwe sjaal omhooghield. ‘En dit?’

‘Die sjaal is toch niet echt mijn kleur’, antwoordde ik, ‘en die jasjes zijn de kinderen straks toch te klein.’

‘Maar nu passen ze nog…’

‘Wil jij het soms overnemen?’, snauwde ik, wetende dat die opmerking hem zou wegjagen.

Lees ook:
‘Het dagboek van een moeder in tijden van corona: ‘Meer chilltijd, betekent meer eten naar binnen proppen’

Afgekeurd en bewonderd

Maar ik had buiten de kinderen gerekend, die inmiddels wakker waren en zich er ook mee kwamen bemoeien.

‘Mama maakt even wat af en dan gaan we iets eten’, probeerde ik nog.

Toen ik me omdraaide zag ik dat Mia een versleten zomerpetje had opgezet en bezig was om haar voetjes in te kleine Crocs te wurmen.

‘Mooi, mama!’ Baran gebruikte een grote leren hoes als cape  – geen idee hoe we aan dat ding kwamen.

Alles wat ik resoluut had afgekeurd, werd nu bewonderd door mijn nageslacht.

Weg van het front

‘Weet je wat? Jullie mogen even lekker wat kijken op televisie!’ Zeer pedagogisch verantwoord duwde ik hun lijfjes richting de huiskamer. Eventueel kon ik ook nog een bak chips inzetten om ze van het front weg te houden.

In de gang stonden de vuilniszakken met schoenen en kleding klaar om weggebracht te worden. Tot ik van een vriendin op de app doorkreeg dat de kledingbakken bij de supermarkt dicht waren vanwege de coronacrisis.

Met enig chagrijn zeulde ik de boel de trap op om het geheel tijdelijk elders op te bergen.

Mislukt Tetris-spel

Ik deed de kastdeur open en zag daar een nieuw probleem: dozen met boeken, het tafelblad van een kinderstoel, reiskoffers, een houten fietsje, ladder, een badstandaard en afgedankte knuffels. Op elkaar gestapeld als een mislukt Tetris-spel.

Ik begon met proppen en wist zeker dat Marie Kondo hoofdschuddend zou toekijken.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.

Anna van den Breemer (1984) woont samen met haar man Özcan Akyol, dochter Mia en zoon Baran in hartje Deventer. Ze werkt voor de Volkskrant, waar ze veel over opvoeden schrijft, en is columnist voor VIVA Mama. Recent verscheen van haar hand het boek 'Alle ouders klungelen maar wat aan.'