Het dagboek van een moeder in tijden van corona: ‘Koken volgens recept vraagt om geduld, niet mijn meest ontwikkelde eigenschap’

anna van den breemer

VIVA-Mama columnist en Volkskrant-journalist Anna van den Breemer schrijft over haar gezinsleven in tijden van het coronavirus. Want het blijkt niet eenvoudig: dochter Mia (4) en zoon Baran (2) thuis vermaken, effectief werken en haar relatie met columnist Özcan Akyol ook nog een beetje leuk houden.

‘Je kunt dus tóch koken’, constateerde mijn vriend verrast.

De afgelopen week had ik – ook tot mijn eigen verbazing – een broccolitaart gemaakt, gestoomde zalm met peultjes en een rijkelijk belegde pizza from scratch.

Voor de Nigella’s en Miljuschka’s onder ons is dit wellicht een lachertje (‘dat noemt ze koken?!’), maar ik was best trots.

Zelfs mijn improvisaties hadden goed uitgepakt. Zo stond er in het recept dat je de hartige taart met geraspte kaas en hamblokjes moest bereiden – en dat hadden we niet in huis. Ik koos voor feta en sucuk (Turkse worst), en dat was ronduit verrukkelijk.

Dat is weleens anders geweest. Koken volgens een recept vraagt om geduld en dat is niet mijn meest ontwikkelde eigenschap. Vaak genoeg bakte en mengde ik op goed geluk, want hoe belangrijk kunnen bakpoeder en de juiste hoeveelheid kokosmelk nou echt zijn?

Heel belangrijk, zo bleek, als ik weer een cake zo plat als een dubbeltje uit de oven haalde, en de currysaus een waterig goedje bleef.

Nu de treinreis van mijn werk op de redactie in Amsterdam naar mijn woonplaats Deventer is weggevallen, is er tijd. En tijd is misschien wel het belangrijkste ingrediënt bij koken.

Belangrijk detail: ik kom niet uit een culinair nest. De zoete bietjes, droge rijst en zoutloze kip, die mijn ouders, zus en ik altijd op zondag aten, is voor altijd het smaakdieptepunt in mijn leven gebleven. Dinsdag was het bij ons thuis ieder voor zich en bakten we een ei.

Gare producten

Mijn ouders zijn de grondleggers van een kookstrategie die het beste kan worden samengevat als het bij elkaar leggen van min of meer gare producten op een bord, zonder dat er de schijn van een gerecht wordt gewekt.

En dat heb ik gekopieerd, met mijn kinderen. Ze eten trouw hun boontjes, worteltjes en pasta, aangevuld met kip en frietjes uit onze AirFryer, maar ingewikkelde recepten halen het menu zelden. Begrijp me niet verkeerd, ze eten gezond, maar koken was voor mij een vrij rechttoe rechtaan proces met als doel om zo snel mogelijk klaar te zijn. Het idéé dat je kunt genieten van het culinaire gebeuren is me compleet vreemd.

Dat genieten doet Chrissy Teigen, de vrouw van John Legend, wel. Ik volg haar op Instagram en zie hoe zij kippenbouten braadt en ’s nachts van een riante kom met haar zelfgemaakte ramensoep smikkelt, allemaal op een geestige, sexy, niet huisvrouwachtige manier.

Ik zal waarschijnlijk nooit een vrouw worden die het woord ‘braadslee’ laat vallen in een gesprek alsof het niets is. Iemand die wekpotten gebruikt voor iets anders dan kant-en-klare muesli. Maar een beetje aanrommelen is wel leuk. Tijdens deze quarantaineperiode kan ik best iets meer zoals Chrissy Teigen zijn.

‘Taart!’ Baran was laaiend enthousiast toen hij mijn aankondiging van de broccolitaart hoorde.

Viel dat even tegen, toen hij geen slagroom op zijn bord zag.

‘Mogen we gewoon pasta en worteltjes, mama?’ jammerde Mia.

Het thuisfront moet duidelijk nog even wennen aan de nieuwe culinaire wind die door het huis waait.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.