Geeske (35): ‘Mijn vriend vindt corona onzin’

Naam: Geeske, leeftijd: 35, status: bang en kwaad.  Oftewel: Haar vriend weigert zich aan de coronamaatregelen te houden, waardoor ze een risico loopt.
‘Ik ben iemand die altijd de regels opvolgt. Richtlijnen neem ik serieus, ik doe wat er van mij verwacht wordt. Het ‘brave meisje’ dus. Maar mijn vriend Maarten wordt kriebelig van autoriteiten. Hij is een beetje dwars en opstandig. Ik vond dat altijd heel sexy, juist omdat ik zo anders ben. Die verschillen maakten onze relatie alleen maar leuk, totdat de coronacrisis uitbrak. Sindsdien wordt alles op de spits gedreven.

Onzin

Tijdens de eerste lockdown maakten we ons allebei grote zorgen. We werken samen in de evenementensector en kwamen plotseling thuis te zitten. We hielden ons aan de maatregelen, want de dreiging van corona vonden we doodeng. Wekenlang kwamen we amper buiten en we spraken met niemand af. Maar toen de maatregelen versoepelden en het leven wat normaler werd, ging er een knop om bij Maarten. Hij trok zich steeds minder aan van alle nieuwsberichten. Hij was er helemaal klaar mee, zei hij. Al die beperkingen hadden lang genoeg geduurd. Mondkapjes vond hij onzin, net zoals het vele handen wassen en anderhalve meter afstand houden. De hele ernst van corona nam hij niet langer serieus.

‘Het is maar een griepje,’ riep hij als ik erover begon. Ik vond dat zwaar irritant, en confronteerde hem dan met de cijfers van het RIVM of stukken uit de krant. Maar hij haalde zijn schouders op en leefde gewoon zijn leven zoals voorheen. Dat beviel me totaal niet, maar ik had daar geen grip op. Inmiddels zitten we dus in de tweede golf en in een gedeeltelijke lockdown. Toch is Maarten het er nog steeds niet mee eens. De beperkingen maken hem zelfs kwaad en bij vlagen roekeloos. Want hoewel we onze sociale contacten moeten beperken, spreekt hij nog steeds af met vrienden en familie. Met die vrienden zit hij soms op een kluitje bij elkaar, want ook zij vinden corona ‘onzin’.

Ik ga daar niet in mee: ik beperk al mijn contacten en blijf zo veel mogelijk thuis. Maar ondertussen loop ik wel een risico door Maartens gedrag. Hij wast niet eens zijn handen als hij thuiskomt! ‘Je bent niet alleen op de wereld,’ snauw ik hem steeds toe. ‘Prima dat jij niet in corona gelooft, maar straks besmet je mij of je familie. Je ouders zitten nota bene in de risicogroep!’ Vervolgens krijgen we weer een lange discussie over het wel of niet bestaan van corona en hoe erg het virus eigenlijk is.

Uit elkaar groeien

Twee vrienden van ons hebben het gehad en ze zeiden dat het wel meeviel. Maarten ziet dat als een bevestiging van zijn standpunt. Dat er ondertussen heel veel mensen doodziek worden of zelfs sterven, zegt hem niks. Dat maakt me ontzettend kwaad. Eigenlijk vind ik hem zelfs dom, wat dit betreft. Het valt me enorm van hem tegen. Hij houdt totaal geen rekening met mijn gevoelens. Ik voel me eenzaam en niet gehoord. Ik ben bang dat we door dit gedoe uit elkaar groeien, terwijl ik hem eigenlijk niet kwijt wil.

‘Ik ben bang dat we hierdoor uit elkaar groeien, terwijl ik hem niet kwijt wil’

Stiekem ben ik aan het zoeken naar een appartementje voor mezelf, om daar de coronacrisis ‘uit te zitten’. Maar aangezien we nauwelijks inkomsten hebben, is dat bijna niet te doen. Ik kan geen kant op, terwijl corona steeds dichterbij komt. Inmiddels krijgen steeds meer mensen in onze omgeving het, mensen die wél voorzichtig doen. Toch blijft Maarten bij zijn standpunt dat het allemaal wel meevalt. En als hij geen zin meer heeft om er verder over te praten, gebruikt hij de dooddoener: ‘Als corona echt zo’n nachtmerrie is, ontkomen we er toch niet aan.’

Tekst: Sofie Rozendaal

‘De Status’ komt uit VIVA-2021-01. Dit nummer ligt t/m 12 januari in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «