Kunnen we stoppen met het hebben over coronakilo’s?

coronakilo's

Een mom jeans is natuurlijk geen lekkere thuiswerk-outfit en dat is maar goed ook, want misschien gaat die broek inmiddels niet meer zo lekker dicht. De coronakilo’s zijn real, maar VIVA’s Susan wil er niks meer over horen.

Met ingehouden adem klik ik de drukknoopjes van mijn tuinbroek dicht. Ooit was dit een baggy pak, nu plakt het denim rondom mijn heupen en dijen als ware het een skinny jeans. Ik voel een golf van teleurstelling aanzwellen. Ter plekke besluit ik nóóit meer een stuk chocola aan te raken, nooit meer te ontbijten met croissants en voorgoed te stoppen met alcohol. Vanaf nu ga ik iedere dag vóór werk een stuk wandelen. Misschien kan ik de lesjes Rocycle opschroeven van twee – naar drie keer per week. Of er een klasje pilates naast doen. Ontbijt kan ik best overslaan en misschien moet ik ook maar stoppen met pasta, rijst en aardappels. In ieder geval doordeweeks. Het is geen hogere wiskunde, maar een kwestie van discipline, zo houd ik mezelf voor.

Diep ongelukkig

Een eetstoorniskliniek in Brisbane zag het aantal aanmeldingen van vijftien per week stijgen naar meer dan vijftien per dag. Onze fysieke, maar ook mentale gezondheid staat onder druk. “Voor patiënten met een eetstoornis zijn veel manieren om hun ziekte onder controle te houden en redenen om te herstellen weggevallen. Dat maakt heel veel stress en angst los”, zegt dr. Kiera Buchanan van het Centre of Integrative Health tegenover Mama Mia. Als ik al in de paniekmodus schiet van een knellend tuinpak, hoe is dat dan voor iemand die moet dealen met een eetstoornis of daar gevoelig voor is?

Alle body positivity ten spijt: we willen altijd een slankere, fittere, meer afgetrainde versie van onszelf worden. Tijdens een wandelrondje met een vriendin hebben we het over onze coronakilo’s. We weigeren allebei op de weegschaal te staan uit angst voor een obsessie. Nu besef ik dat we die weegschaal niet nodig hebben om onszelf diep de put in te denken met gedachtes over buikkwabben, onderkinnen en rugspek. “Bij iedere hap die ik neem, zié ik het vet gewoon groeien”, zegt de vriendin. Ik lach haar uit, maar ik kan niet ontkennen dat ik hetzelfde voel. Een driegangendiner kan nog zo leuk en gezellig zijn, maar wordt altijd overschaduwd door schuldgevoel en beloftes aan mezelf om de volgende te gaan sporten. Is dat gebalanceerd leven of jezelf afstraffen?

Het stigma

Dieetcultuur is overal. Het zijn niet (alleen) hyperslanke influencers, maar ook de collega die verkondigt dat je na je dertigste al dik wordt van kijken naar een appel. Het zijn de tips om van coronakilo’s af te komen (artikelen die ik toch altijd lees, ook al weet ik allang wat erin staat). Tips die de laatste tijd vaak worden verkocht onder het mom van gezond zijn en het feit dat de combinatie overgewicht en corona het risico op een enkeltje IC verhogen. Het zijn oordelen verpakt als bezorgdheid.

“Gezondheid is geen kledingmaat”, zegt Buchanan. “Je kunt niet zeggen hoe gezond of ongezond iemand is door alleen naar diegene te kijken. Sommige mensen proberen hun mening te rechtvaardigen door te roepen dat ‘belastingbetalers het recht hebben de druk op onze gezondheidszorg te bevragen’. Het feit dat ze alleen mensen met een groot lijf bevragen terwijl ze andere levensstijl-keuzes en factoren achterwege laten (drugs, een liefde voor extreme sporten), bewijst dat er een stigma kleeft rondom gewicht.” Iemand met morbide obesitas heeft niks aan de tip dat ‘ie maar een extra blokje om moet, terwijl iemand die misschien iets aankwam door het verplichte thuiszitten zichzelf daarvoor nog harder afstraft.

Ooit word ik kolossaal

Ooit was ik een chubby kind. ‘Chubby’ is in deze zin een schattig woord voor dik. Niet obees, niets wereldschokkends, maar zeker wel te dik. Dat kwam vanzelf goed toen ik de puberteit achter me had gelaten. Maar omdat dat zo ongemerkt ging, zit de angst ooit net zo ongemerkt weer dik te worden diep. Zodra een broek knelt, voel ik een lichte paniek. Ik bestook mijn vriend met zeurderige vragen over al dan niet uitgedijde heupen  en laat hem me plechtig beloven het eerlijk te zeggen als hij denkt dat het wel zo is. Ik heb mezelf ervan overtuigd dat ik kolossaal word als ik ooit zwanger word en de kans klein is dat het na de bevalling goed komt omdat ik nou eenmaal vet-genen heb. Zo kan ik je vermoeien met nog tig andere hersenspinsels die alleen maar gaan over de huls, alsof die huls het enige is wat ik te bieden heb. Het laatste wat vrouwen als ik (en we zijn met veel meer dan je denkt) dus nodig hebben, is nog een artikel doorspekt van dieettips of een influencer die een klaagzang houdt over haar twee coronakilo’s terwijl ze een stuk vel vastgrijpt.

Overigens vond mijn vriend altijd dat ik in mijn tuinbroek lijk op een overjarige kleuter. Is hier tenminste iemand blij.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.

Beeld: iStock
Viva’s Susan wilde ooit Carrie Bradshaw worden, maar heeft nog steeds geen New Yorks brownstone-appartement, geen Manolo Blahniks en geen walk-in closet. Wél een huis in hartje Utrecht en vriendinnen die altijd ruzie maken over wie Miranda, Charlotte, Samantha of Carrie is. Houdt enorm van mensen die zichzelf niet te serieus nemen en nadrukkelijk níet van huidkleurige panty’s en mannen die salsa dansen.