Schat, print jij even een kind?

Ik vind 3D-printen het summum. Ik stel me zo voor dat ik over een paar jaar mijn eigen servies zit te printen. Hoe gaaf is dat?

Kom maar door met die voedselprinter
Met een beetje geluk kan ik dan ook meteen een hamburgertje printen, want NASA doet nu al onderzoek naar een voedselprinter. Het eerste model is (naar goed Amerikaans gebruik) uiteraard een pizzaprinter. Voorlopig heeft het ding er nog geen behoorlijke quatro stagione uitgeprint, maar het heeft wél al een laag chocolade op een koekje geprint. Good enough for me. Kom maar door met die voedselprinter. Ik leer ‘m wel om ook brownies en cupcakes te printen.

Hard hoofd
En dan print ik er meteen een cupmaatje bij, want je kunt blijkbaar ook al lichaamsdelen maken. Het schijnt dat onderzoekers er al in geslaagd zijn om op basis van kalfscellen een 3D-geprint oor te ontwikkelen. Dat vind ik toch heel wat minder zielig dan dat oor dat ze op de rug van die muis hadden laten groeien. Bij een Amerikaanse man is zelf 75 procent (?!) van zijn schedel vervangen voor een op maat gemaakt implantaat dat uit een 3D-printer kwam! Halleluja, nog even en ze kunnen naast oren en schedels ook ledematen printen. Straks sturen ze geen mijnenruimers meer naar oorlogsgebieden, maar benen- en armenprinters.

Nooit meer totaalruptuur

Van schedels en ledematen is het natuurlijk nog maar een klein stapje naar de dag dat er een hele baby uit zo’n printer komt rollen. Ik denk dat als mannen hadden moeten bevallen, ze al veel eerder een babyprinter hadden uitgevonden. Lekker praktisch, geen gedoe met dikke buiken en hormonen en totaalrupturen en zo. Gewoon huppekee een paar kindjes printen (“Hans, kijk jij even naar de toner. Het laatste zwarte kind ziet een beetje grijs!”)

Kittig stoeipoesje
Ik ben bang dat vrouwen dan wel redelijk overbodig worden, als we niks meer te baren hebben. Ik vermoed dat de lastige exemplaren (van die feministische Viva-lezeressen met een mening, ambities en rimpels) worden ingeruild voor een kittig Oost Europees stoeipoesje van een jaar of twintig, dat zonder morren iedere ochtend het mannetje pijpt, om daarna de huishouding te doen en een lekker pannetje goulash uit te printen. Of misschien zie ik het wel te somber, en blijven onze mannen ons juist wél leuk vinden, omdat we niet geteisterd worden door zwangerschapsdementie, striae en postnatale hangtietjes. De toekomst zal het uitwijzen. Eerst maar eens een pizza printen die niet naar chocola smaakt.

Foto:Getty images