Blog Esma: Wachten is geen optie

esma

esma

Wij zijn eruit. We hebben een beslissing genomen. Althans, ik heb de knoop doorgehakt, mijn vriend doet net alsof hij geen keus meer heeft. Alsof hem een natuurramp overkomt.

De afspraak is gemaakt. 18 augustus, om 09.00 uur moet ik me melden bij de IVF-kliniek. Niet dat ik dan meteen zwanger naar huis rijd natuurlijk, maar 18 augustus is het startsein van een lang en zwaar IVF-traject.

Zwijgzame derde

Mijn vriend en ik praten er niet zoveel over dezer dagen. Soms maakt hij wel een grapje, bijvoorbeeld dat ik nog maar even flink moet genieten van het leven, want straks is alles voorbij. Soms laat hij blijken dat hij zich onder druk gezet voelt. Maar vaker dan dat is de afspraak op 18 augustus een zwijgzame derde die tussen ons staat.

Dat is misschien ook niet zo gek, gezien de omstandigheden. Want na lang beraad, vele gesprekken met vriendinnen en familie, heb ik besloten dat ik het alleen wil doen. Het klinkt in de oren van anderen als een compleet bizarre keuze, maar deze keuze is weloverwogen, goed overdacht. Ik wil een kind, maar mijn vriend is daar nog niet aan toe.

Ik wil verder

Wachten is voor mij geen optie, het voelt hetzelfde als een jaar je adem inhouden, dat kan ook niet. Ik vrees dat onze relatie kapot gaat als hij het tempo van mijn voortplanting volledig bepaalt. Maar misschien gaat onze relatie ook stuk als ik alles bepaal. Feit is dat we er samen niet uitkomen. En een ander feit is dat mijn vriend al een kind heeft. Hij wil zich eerst op hem richten, en dat begrijp ik ook.
Maar ik wil ook verder.

Sprong in het diepe

‘Jullie moeten betere vrienden voor elkaar zijn,’ zegt mijn moeder. ‘Hij wil zijn scheiding goed afronden, en jij wil een kind. Jullie kunnen elkaar hierin toch steunen, heb je er wel eens zo over nagedacht?’ Ze knijpt zachtjes in mijn hand. ‘En ik kan best een of twee dagen in de week bij jou komen slapen en je helpen. Het is een sprong in het diepe, maar dat is ouderschap altijd.’ Ik omhels mijn moeder en houd meer van haar dan ooit. En ’s avonds herhaal ik al haar woorden tegen mijn vriend, die mij vertwijfeld aankijkt. ‘Tja, er zit wel wat in,’ zegt hij. ‘Maar ik weet het niet. Ik ga in elk geval mee als je naar de IVF-kliniek gaat.’ Ik omhels hem, en houd ook meer van hem dan daarvoor. Door dit besluit zijn we gek genoeg dichter bij elkaar gekomen. Ik voel me voor het eerst echt serieus genomen door hem, en ik heb ook meer oog voor zijn kant van de zaak. Maar iets zegt me dat er in drie weken nog heel wat kan gebeuren. Zal hij het echt laten gebeuren dat ik me door een ander laat bevruchten? Een donor? Of zal het bezoek aan de kliniek zijn ogen openen?

Esma Linnemann is journalist en schreef een wekelijkse column over haar babywens in VIVA. Af en toe blogt ze ook op Viva.nl over dit onderwerp.

Beeld: stockbroker / 123RF Stockfoto