Nova-Lilly (33) over haar adoptie: ‘Waarom had het bureau mij geplaatst bij zó’n vrouw?’

adoptie

Na een vernietigend rapport over misstanden, schortte Nederland per direct internationale adoptie op. Ook Nova-Lilly (33) kreeg hiermee te maken. Ze werd geadopteerd uit Sri-Lanka, maar had een vreselijke jeugd.

‘Mijn hele jeugd had ik straf. Soms had ik alleen ‘verkeerd gekeken’, soms was mijn kamer niet goed opgeruimd. Dan schudde mijn moeder mijn bureaulades leeg op de vloer. ‘Begin maar opnieuw,’ schreeuwde ze. Ik was zeven. Als ik ‘niet lief’ was, bracht ze me naar haar zus. Na een week, soms langer, mocht ik terugkomen. Mijn broer en zusje waren gewoon thuis. Die waren volgens haar ‘wel lief’.’

‘Ik ben geadopteerd. Mijn adoptieouders, Peter en Marja, waren door het adoptiebemiddelingsbureau uitgenodigd om ‘hun’ kindje op te halen in Sri Lanka. Zij hadden een voorkeur voor een meisje. Eenmaal aangekomen waren er enkel jongetjes. Marja en Peter wilden ter plekke ineens enkel een meisje. Ik was zes dagen oud en letterlijk ergens weggetrokken toen ik in hun armen lag. In Nederland had ik een broertje van één, hun biologische kind. Toen ik vier was, kwam er nog een meisje uit Sri Lanka.’

Lees ook:
Emily (36) over de wiegendood van haar zoontje: ‘Hij had hier gewoon nog moeten zijn’

Niemand wist het

‘Mijn moeder had een extreme hang naar orde. Ik nam dat klakkeloos over, maar vanaf mijn vijfde werd ik mondiger. Dat beviel mijn moeder niet. De hele dag werd ik gecorrigeerd. Het ging zo ver dat ze me voor straf van zwemles kon halen als ik te veel boter op mijn brood smeerde. Soms rukte mijn moeder aan mijn haar of sleurde me met geweld de trap af. Mijn vader liet dat allemaal toe. Ik vermoed dat hij ook bang was voor haar buien. Ook mijn broer en zus kregen weleens straf, maar minder heftig en veel minder vaak. Zij waren een stuk volgzamer dan ik. Ik dacht dat het mijn eigen schuld was dat mijn moeder me zo behandelde. Ik probeerde onzichtbaar te zijn, klaagde niet, ook niet tegen mijn tante als ik daar logeerde.’

‘Vanaf mijn veertiende fietste ik jarenlang dagelijks twintig kilometer heen en weer terug naar school omdat ik volgens mijn moeder ‘geen autorit verdiende’. Mijn broer en zus werden wel gebracht. In mijn omgeving had niemand in de gaten hoe mijn moeder me behandelde. Als er al eens iemand vragen stelde, een docent of buurvrouw, vertelde mijn moeder slachtofferig dat ik een dwarse puber was.  Ik was vijftien toen mijn moeder me na een ruzie over de afwas die ik op de verkeerde manier deed, naar buiten schopte. Twee dagen lang fietste ik rondjes. Ik sliep in een bushokje omdat ik dacht dat ik niet meer mocht thuiskomen. Nog steeds begrijp ik niet dat niemand me aansprak. Ook mijn vader, broer en zus deden niets, kennelijk durfden ze niet tegen mijn moeder in te gaan. Uiteindelijk merkte de politie me op. Ze brachten me naar huis en de hele weg terug hoopte ik dat ze iets zouden vragen, maar dat deden ze niet.’

Leren voelen

‘In die tijd kon ik ook geen vriendinnen maken. Ik was enorm defensief. Als ik me aangevallen voelde, bijvoorbeeld na een opmerking dat mijn kleding niet leuk was, ging ik meteen schelden, waardoor elk contact op ruzie uitliep. Na de mavo wilde ik graag studeren, maar volgens mijn moeder was ik daar te dom voor. Ik dacht dat ze gelijk had en niets waard was. Uiteindelijk schreef ik me in voor een hbo-studie rechten, ook al voorspelde mijn moeder dat het een fiasco zou worden. Ik verhuisde voor mijn studie vijftig kilometer verder, van Gorinchem naar Tilburg, en trok in een studentenkamer. Door de rust die ik daar kreeg, zakte ik in een depressie, waardoor ik bij een psycholoog terechtkwam. Tijdens de eerste sessie vroeg mijn therapeut wat ik voelde. Ik kon alleen maar naar haar staren. Wáár moest ik iets voelen? Wat dan? Zit voelen in je buik? Hoger? Ik had het idee dat mijn therapeut van een andere planeet kwam. Toch leerde ik via haar geleidelijk mijn emoties kennen en herkennen. Ik ontdekte dat ik recht had op een mening, dat ik er mocht zijn. Daar groeide ik van, en in die tijd maakte ik een paar vriendinnen en kreeg ik zelfs een vriend.’

‘Toen ik hem meenam naar mijn ouders, zag hij tot zijn schrik hoe mijn moeder ons aan de kindertafel zette terwijl zij met mijn broer en zus bij familie zat. Ze lachte hardop toen mijn vader, broer en zus mij een profiteur en familieparasiet noemden. Dat gaf mij de bevestiging dat het echt niet klopte hoe ik werd behandeld. Ik heb geprobeerd om daar met mijn moeder over te praten, maar het enige wat ze zei was dat ik ‘eens goed aan mezelf moest werken’. En ergens bleef ik haar toch geloven. Als je zo’n slecht zelfbeeld hebt, is het moeilijk daarvan los te komen. Hoewel ik afstudeerde, ging samenwonen en een leuke baan vond waar ik complimenten kreeg, bleef ik het gevoel houden dat ik een nobody was. Tegen beter weten in bleef ik hopen op een goede band met mijn familie.’

Leugenaar

‘Op mijn 29e mocht ik met mijn tante en ernstig zieke oom mee op vakantie naar Sri Lanka. Mijn oom wilde als laatste wens naar Sri Lanka met mij en mijn zusje, zodat wij onze cultuur zouden zien. Ik was vereerd. Met mijn adoptie was ik toen nog niet bezig, ik werd alleen maar boos als ik aan mijn biologische moeder dacht omdat ze me had afgestaan, maar ik was wel erg nieuwsgierig naar mijn cultuur. Mijn moeder vond dat we moesten weigeren omdat we anders dingen zouden ‘oprakelen’. Mijn zus zei inderdaad nee en liet daarmee zien dat ze mijn moeders kant koos. Een uur voor het boarden, stuurde mijn moeder mij een foto van mijn vader in het ziekenhuis. Hij lag in pyjama aan allerlei slangetjes. ‘Je vader heeft kanker en is opgenomen,’ schreef ze. Ik stond perplex, wist nergens van. Mijn tante vertelde me dat mijn vader alleen een kijkoperatie had gehad, er was een biopt genomen en de uitslag was prima. Ze was verbaasd dat ik dit niet wist. Mijn moeder was er duidelijk op uit om mijn vakantie te verpesten en door die streek vielen de schellen van mijn ogen. Eindelijk begreep ik dat er echt iets mis was met haar. En dus misschien niet met mij.’

‘In een openhartig gesprek over vroeger vertelde mijn tante dat mijn moeder een kopie was van haar vader, die haar net zo had behandeld als zij mij. Kennelijk maakte ik iets in haar los wat het slechtste in haar naar boven haalde. Tegenwoordig oordeel ik daar minder hard over, maar op dat moment was ik woedend op mijn moeder en op de wereld. Welk adoptiebureau had mij in hemelsnaam geplaatst bij zo’n vrouw? En waarom had mijn tante nooit ingegrepen? Want het bleek dat ze wel degelijk had vermoed dat er dingen ‘gebeurden’. Maar, zo zei ze, ze kreeg er nooit vat op hoe serieus het was. Ze ging ervan uit dat ik haar wel in vertrouwen zou nemen als dat nodig was. Maar dát was juist het probleem. Ik vond mezelf het niet waard om ‘gered’ te worden.’

‘De vakantie in Sri Lanka was geweldig. Ik vond het heel bijzonder om mijn huidskleur te herkennen, te zien dat ik in Sri Lanka geen klein opdondertje was, maar iemand met een gangbare lengte. Ik voelde me echt thuis in dat land. Weer thuis zat ik vol verhalen, maar toen ik mijn ouders opzocht, kreeg ik geen ruimte om mijn verhaal te vertellen. Op dat moment knapte het laatste hechtingsdraadje. Ik schreef mijn moeder een brief waarin ik aangaf dat ik mij
nooit bij de familie had voelen horen. Ik heb er niets op gehoord. Tot op heden is er geen contact. Ook met mijn vader, broer en zus niet. Dat doet pijn, maar ik accepteer hoe het is.’

* Nova-Lilly is haar echte naam. De namen van Marja en Peter zijn wel veranderd op verzoek van Nova-Lilly.

Tekst: Eveline Karman (i.s.m. Ranjith Postma) | Foto: Joost Hoving

Het hele verhaal van de adoptie van Nova-Lilly lees je in VIVA-10-2021. Deze editie ligt vanaf 10 maart in de winkel of lees je hieronder verder via Blendle. 

» LEES VERDER VIA BLENDLE «

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar Blendle om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je betaalt per artikel – in de meeste gevallen een paar dubbeltjes – en de journalistiek mee steunt. We hopen te kunnen rekenen op je begrip! 

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief