Als de dood…

geen

Zolang als ik me kan herinneren ben ik al bezig met het organiseren van mijn eigen begrafenis. Als klein meisje drukte ik mijn moeder op het hart dat ik een witte kist en zwarte rozen wilde.

Zonde

Ik heb een uitvaartverzekering en ik heb mijn donor-codicil ingevuld. Ik word gecremeerd, dus de witte kist heb ik inmiddels opgegeven. Ook hoeven mijn nabestaanden niet op zoek naar zwarte rozen. De kist en ik zullen toch in rook opgaan. Zonde van de moeite.

Een leven vol herinneringen
Wat ik wel belangrijk vind is wat ik achterlaat. Ik heb het niet over een enorm geldbedrag, maar over herinneringen. Ik ben namelijk niet bang om te sterven, maar wel als de dood om op te houden met bestaan. Dus ik schrijf en ontwerp. Ik produceer tastbare herinneringen van wie ik ben, wat ik denk en wat ik voel. Wat erin zit moet eruit. Nu het nog kan.

Dierbaren sparen
In mijn portemonnee draag ik foto’s mee van mensen die me dierbaar zijn. Het is niet compleet, maar ik blijf toevoegen. Ik speel al tijden met de gedachte om ze allemaal een ansichtkaart te sturen met daarop een tekst die ze vertelt wat ik het meest van ze waardeer. Tot nu toe heb ik het niet gedaan. Mijn dierbaren staan namelijk midden in het leven en misschien zou ik dat ook wat meer moeten doen.

Het duurt maar even
Misschien is het te gek dat ik mijn muziek al heb uitgezocht en dat ik al weet wat ik wil dragen tijdens mijn afscheid. Misschien is het te gek dat ik me tijdens mijn leven voorbereid op de dood, terwijl ik misschien nog heel lang te leven heb. Maar het is toch te gek om te beseffen dát je leeft? Om iedere dag te leven alsof het je laatste dag is? Misschien moet ik leven en vergeven en meer genieten van het feit dat ik en mijn dierbaren nog bestaan. Misschien moet ik erop vertrouwen dat mijn dierbaren zich mij zullen herinneren zoals ik ben. Ze kennen me vaak beter dan dat ik mezelf ken. En tot die tijd kijk ik niet meer achterom. Tijd voor nieuwe herinneringen. Stoppen met die onzin en doorgaan. Of beginnen op zijn minst.

© Beeld: privébezit