Als een randdebiel gedragen

geen

Een paar dagen geleden genoot ik van een zeer relaxte, lazy sunday. Nou ja, ‘s morgens dan, plannen worden weleens in de war geschopt.

Feyenoord-sjaaltjes
‘s Middags werd ik opgehaald om gezellig een filmpje te pakken. We reden door Rotterdam Zuid, richting bioscoop Pathe de Kuip, toen we erachter kwamen dat Feyenoord net gespeeld had. Hoe? Door de massa’s mensen die over de brug en straten stroomden, getooid in Feyenoord-mutsen, sjaaltjes, jassen en sweaters. Zoveel mensen, dat de politie de weg had afgezet. Het leek ons daarom sneller om te parkeren en het laatste stuk te lopen.

Paarden en bijthonden
Dat doe je niet voor de lol, daar tegen de stroom in lopen. Wel voor de meligheid. “Als ze opstandig worden, moeten we gewoon doen alsof we erbij horen. Als twee eencelligen iets super stompzinnigs roepen, tot de kust veilig is en we kunnen ontsnappen.” Dat was best grappig, totdat de menigte echt wild en opgefokt raakte. De gebruikelijke hooliganleuzen werden geschreeuwd, mensen renden weg en toen ik opkeek snapte ik waarom. Vijf paarden van de Mobiele Eenheid draafden recht op ons af. Links liepen agenten met bijthonden en ik zag lange latten in nekken belanden. Shit. Onschuldige burgers of niet, we lieten ons door de drassige berm naar beneden glijden en rollen.

Bijna vertrappeld
Alwaar het gespuis ons weer insloot. Ruzie makend met de politiemannen die nu boven ons stonden. Getier en getter in mijn oor, alle ziektes die je maar kunt bedenken passeerden de revue, maar het kwam erop neer dat ze zich afvroegen waarom ze eerst bijna door paarden werden vertrappeld en vervolgens een wapenstok in de nek kregen. De agent grijnsde naar beneden, hield de grommende hond stevig aan de lijn, “ga toch naar huis man, daar op je gemak een biertje drinken.” Hij heeft gelijk. Hélemaal gelijk. Ga allemaal naar huis mensen, houd jullie gemak en vermaak je daar.

Redden uit de gribus
De film begon bijna, maar sowieso wilde ik hier geen minuut langer staan. Wat ik eerder als grapje zei, is wat ik helemaal niet wil. Ik hoor niet aan deze kant van de lijn. Ik vind het niet leuk om zondagmiddag te blijven hangen na een wedstrijd, te vechten, te vernielen, agenten te provoceren, me als een randdebiel te gedragen. Ik wil niet stoer om me heen kijken, op de schouder van een andere sukkel. Heel jammer dat zo’n groep het verpest voor een club, waar ik eigenlijk toch al geen zak mee heb. En hoewel ik weet dat het vast voor mijn eigen veiligheid is dat ik er niet door kan, wil ik ook niet aan deze kant van de lijn blijven. Omringd door de aanhang die iets te veel gebruikt heeft, wil ik omhoog zweven, naar de agent met de grijns. Hij zou aan mij zien dat ik het ben en me redden uit deze gribus.

Niet één van hen
De enige weg die ik nu nog wist, werd versperd door agenten. Zodra mensen iets te dicht in de buurt kwamen werden wapenstokken geheven. Op goed geluk baande ik me een weg naar de eerste agent toe, de sneeuw prikte door de harde wind in mijn ogen. Iedereen was inmiddels op afstand en op het moment dat we oogcontact hadden liet hij z’n wapenstok zakken. Ik hoefde niets te zeggen, hij wist dat ik niet één van hen was. Hij wees me een sluiproute naar de bioscoop en wenste ons met een vriendelijke knik een fijne dag. De tegenstellingen zijn soms zo groot. Ik snap de mensen niet die zich verliezen, zich mee laten slepen en zich tegen de politie keren. Waarom toch?

Beetje adrenaline
Met een beetje rennen waren we net op tijd. Het was donker, de reclames schitterden over de gezichten en een meneer zat op mijn plek. Nooit eerder heeft het me zo weinig moeite gekost om hem beleefd en na wat tegengesputter, toch dwingend te vragen van plekje te verhuizen. Normaal gesproken doe ik veel te aardig, te bescheiden, te subtiel. Zonder een centje pijn plofte ik in mijn stoel, helemaal klaar voor de film. Een beetje adrenaline is soms zo slecht nog niet. Al raad ik ten zeerste af op zondagmiddag naar Pathe de Kuip te lopen. Of Feyenoord moet uit spelen…

© Beeld: Chantal Straver