Anneloes stond haar nier af aan Lotte: ‘In elke vezel van mijn lijf voel ik dankbaarheid’

Lotte Mertens (32) kreeg een acute hersenvliesontsteking die ze ternauwernood overleefde. Ze had een nieuwe nier nodig en vertelde daar eind vorig jaar over in VIVA. Anneloes Vos (41) gaf Lotte haar nier.

Hoe kwamen jullie met elkaar in contact?

Anneloes: ‘Een collega wees me op Lottes oproep. Op mijn werk wisten ze dat ik was goedgekeurd voor een anonieme nierdonatie: ik zou al een nier afstaan aan iemand die ik niet ken. Ik ben altijd voor donatie geweest. Wanneer je sterft, heb je niets meer aan je organen. Dan vind ik het zonde als daar niets mee wordt gedaan terwijl iemand die nodig heeft. Vorig jaar verdiepte ik me – geïnspireerd door de discussie rond de nieuwe donorwet – in orgaandonatie bij leven. Ik vind dat iedereen die ziek is, een kans verdient op een gezond leven. En daar kan ik – of beter gezegd, daar kan mijn nier – aan bijdragen. Ik heb er twee, maar heb er maar één nodig. Veel mensen in mijn omgeving vroegen: ‘Waarom zou je dat doen, een nier afstaan?’ Ik dacht vooral: waarom zou je het níet doen?’

De operatie is niet zonder risico’s. En stel dat je die ‘extra’ nier toch nodig hebt?

Anneloes: ‘Voor de operatie was ik niet bang. Ik vertrouwde op de artsen en de kans dat er iets misgaat, is klein. Of ik mijn nier in de toekomst nodig zou hebben, was wel een overweging. Stel dat een van mijn kinderen – ik heb een zoon van negentien en een dochter van vijftien – mijn vriend of een familielid een nier nodig zou hebben. Ik heb er maar één om weg te geven. Maar de kans daarop is ook heel klein. Ik ben positief ingesteld en ga uit van het goede.’

‘Stel dat iemand van wie ik hou een donornier nodig zou hebben, dan vertrouw ik erop dat er tegen die tijd een oplossing komt. En stel, mijn overgebleven nier zou problemen krijgen, dan kom ik meteen bovenaan de wachtlijst. Dus ik meldde me aan voor een anonieme nierdonatie en na uitgebreide onderzoeken en wachten op uitslagen werd ik goedgekeurd voor donatie en werd de operatie gepland.’

‘Op 27 december zou mijn linkernier worden verwijderd en worden getransplanteerd bij een nierpatiënt die ik niet ken. Dat liep anders nadat ik Lottes oproep zag. Ik hoorde haar verhaal, hoe haar leven ineens compleet veranderde, zag haar kwetsbaarheid en besefte hoeveel moed het kost om zo’n oproep te doen. Ze raakte me, ik zag zo duidelijk de wil om weer te leven.’

Lotte: ‘Op 29 oktober, een jaar nadat ik acute hersenvliesontsteking kreeg en in coma belandde, zette ik mijn filmpje waarin ik om een donornier vroeg online. Een uur daarna kreeg ik bericht van een vrouw die ik niet kende die wilde doneren. Ik heb toen gehuild van opluchting. Zouden mensen dat echt voor me willen doen?’

‘De volgende dag kreeg ik een bericht van Anneloes. We belden en het voelde zo goed. Ze was al goedgekeurd voor donatie en had dezelfde bloedgroep. Maar ik durfde nog niet te hopen, want ik wist hoe kwetsbaar hoop was. Mijn tante was al ver in het traject om mijn donor te worden, maar op het laatste moment bleek haar nierfunctie niet hoog genoeg. De teleurstelling komt op zo’n moment heel hard aan. Dus ik probeerde geen torenhoge verwachtingen te hebben en bleef verder zoeken.’

Anneloes, hoe kwam je erachter of je je nier wel kon afstaan aan Lotte?

Anneloes: ‘Ik belde het ziekenhuis en vroeg of er al matches waren gemaakt en legde uit dat ik mijn nier wilde afstaan aan Lotte. Er waren nog geen mensen gebeld, maar de artsen hadden wel nierpatiënten op het oog en zeiden: ‘Jij moet bepalen aan wie je je nier gaat geven: aan Lotte of de mensen die wij in ons achterhoofd hebben.’ Daar zaten vaders, moeders en kinderen tussen.’

Hoe heb je die keuze gemaakt?

Anneloes: ‘Ik ben gaan wandelen, de hele middag. Om na te denken, te huilen: wie ben ik om een keuze te maken? Wie moet ik kiezen? Uiteindelijk zag ik in dat ik mijn nier aan Lotte wilde geven. Ik had haar leren kennen. Ik weet wie ze is, ken haar verhaal. Ik zou het mezelf niet vergeven als het ineens veel slechter met haar gaat terwijl mijn nier dat had kunnen voorkomen. Tijdens het lopen stuurde ik Lotte een berichtje: ik wil je heel graag mijn nier geven, maar laten we dan samen proberen meer donoren te werven. Die belofte heb ik de dag erna ook aan het ziekenhuis gedaan. Lotte bleek trouwens met precies hetzelfde idee rond te lopen.’

Lotte: ‘Er kwam zo veel los na mijn oproep. Ik heb ruim vijfhonderd reacties gekregen van mensen die overwogen hun nier af te staan om mij te helpen. Een aantal had al afspraken bij de arts gemaakt om hun bloedgroep uit te zoeken. Al die mensen die overwogen om hun nier aan mij te geven, dat had ik nooit verwacht. Die golf aan liefde heeft me echt een boost gegeven om weer vertrouwen te hebben in de toekomst.’

Waren jullie gespannen voor de operatie?

Lotte: ‘Ik vroeg elke vijf minuten aan de verpleging: ‘Mag ik al?’ Mijn ouders waren zenuwachtig en wilden de hele tijd mijn hand vasthouden. Heel lief, maar ik dacht alleen maar: kom maar op met die operatie. Ik ben er klaar voor. Ik ben er al een jaar klaar voor.’

Anneloes: ‘Ik was niet gespannen. Ik maakte me wel zorgen over de nier: als die maar niet wordt afgestoten, dacht ik.’

Lotte: ‘Toen ik bijkwam uit de narcose, merkte ik meteen dat het goed zat. Ik voelde energie stromen, had warme handen en voeten. Dat had ik sinds mijn hersenvliesontsteking niet meer gevoeld. Mijn katheter – waarmee mijn bloed werd gedialyseerd – was eruit. Dat betekende dat de artsen er vertrouwen in hadden dat mijn nieuwe nier vooralsnog aansloeg en ik geen dialyse nodig had. In het ziekenhuis werd ik supergoed in de gaten gehouden: hoe deed Kees het? Ja, Kees. Zo had ik mijn toekomstige nier voor de grap gedoopt. Want dat klinkt als een goede, betrouwbare jongen die doet wat ie moet doen. Toen ik op zoek ging naar een nier fantaseerde ik met mijn vriendinnen: Kees komt me redden op een dag!’

Anneloes: ‘Mijn nier heet Koos, omdat de dokter niet voor hem koos om te transplanteren. Kees en Koos. Hierover hebben we geregeld lol.’

» LEES VERDER VIA BLENDLE «

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar Blendle om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je betaalt per artikel – in de meeste gevallen een paar dubbeltjes – en de journalistiek mee steunt. We hopen te kunnen rekenen op je begrip! 

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.