Bekentenis van een cola light-junk (2)

Goed en slecht nieuws: er is leven na cola light. Het bestaat uit perensap en water en het is op z’n zachtst gezegd even slikken. Maar leven zonder koffie? Onmogelijk.


Dag 1: kwijlend naar een blikje cola light staren

Mijn experiment – leven zonder cola light en koffie – loopt nu vier volle dagen.  Het waren vier zware dagen. Hoe moeilijk kan het zijn? Verdomd lastig dus. Op donderdagmorgen sta ik voor de koelkast en kijk naar die lieve kleine blikjes cola light die mijn naam roepen. Ik zou langzaam kunnen afbouwen en nog een klein slokje kunnen nemen voor de smaak. Gewoon, voor de smaak. Niet omdat ik verslaafd ben. Ik ben toch niet verslaafd? Het wordt een glas melk. Op het werk mag ik geen koffie en ik moet echt zoeken naar de knop thee. Ik kan kiezen uit heet water en kant-en-klare thee. Ik neem de meest ranzige variant. Voor verantwoorde kruidenvarianten en complete struiken munt in een glas ben ik nog lang niet klaar.

Dag 2: Ik ben zo moe, zoooo moe
Het is vrijdag en ik bega een misser op het werk. Zonder erbij na te denken druk ik op de knop cappuccino. Niet vreemd als je normaal tien bakken koffie op een dag drinkt. Wegspoelen of een bakkie drinken, zonder zoetstof? Ik druk toch braaf op de theeknop. Die thee drink ik als zoetjesverslaafde zonder aspartaam en zonder suiker. Ik kauw werkelijk op die bakken thee. Wat me opvalt is de vermoeidheid die ik voel. ’s Middags kan ik mijn ogen amper openhouden, het is alsof mijn oogleden rolgordijnen zijn die door iemand anders worden dichtgetrokken. Vreemd, dit gevoel ken ik helemaal niet. Is dit wat ze noemen ‘een signaal van het lichaam’? Normaal ben ik ook wel eens moe na een drukke week, maar zelden schreeuwt mijn lijf zo duidelijk om slaap.

Dag 3: Geef me koffie: NU!
Op zaterdag ga ik voor de bijl. Ik kruip uit bed en ruik de geur van koffie.  Die geur! De kwelling. Ik zou niets liever willen dan koffie.
‘Wil je thee?’
‘Koffie! Geef me koffie! NU! Als-je-blieft… alsjeblieft?’
Even ben ik gelukkig. Volmaakt gelukkig. Met een kop koffie. Tot mijn eigen verbazing is mijn liefde voor koffie (of de afhankelijkheid ervan) groter dan mijn zwak voor cola light. Ik besluit dat én stoppen met cola light én kappen met koffie te hoog gegrepen is en mag van mezelf drie koppen koffie per dag, zonder zoetjes. Vooral ’s avonds heb ik nog geen alternatief voor de cola light, waardoor ik om acht uur ’s avonds naar een fles Sauvignon Blanc sta te kijken alsof ik simpelweg geen andere keus heb. Daar moet ik snel iets op verzinnen.

Dag 4: de ontdekking van de sappensubcultuur
Op zondag ga ik op frisdrankexcursie. Zo voelt dat bij een Albert Heijn XL, waar zeker 100 vierkante meter is ingericht met frisdrank en sappen. De ontwikkeling van deze sappensubcultuur is als cola light-junk natuurlijk geheel langs mij heen gegaan. Ongeveer alle fruit- en cactussoorten op aarde zitten in een pak en meestal gezellig met z’n allen tegelijk. Vruchtensappen zijn suikerbommen, de lightvarianten bevatten zoetstoffen. Wat moet ik? Heel nonchalant wandel ik langs de grote stellages cola. Cola, cola, cola overal cola.
Ik wil cola.
‘Wat neem je?’
‘Perensap’, zeg ik. ‘Perensap lijkt me heel lekker.’

En nu?
Perensap is niet lekker. Je neemt geen perensap bij je Quarterpounder Menu. Cola light beats perensap, punt. Koffieloos leven is een beetje sterven. Minderen is het motto. De zoetjes gaan er voorgoed uit. De perensap ook. De koffietax komt een stuk lager te liggen. En als ik die paar kopjes koffie voortaan zonder aspartaam drink,  dan is een blikje cola light zo nu en dan toch geen ramp?

Lees hier deel 1 van bekentenissen van een cola light-junk

CC foto: viclic.