Bekentenis van een cola light-junk

Als ik om elf uur ’s avonds ontdek dat ik door mijn voorraad cola light heen ben, spoed ik me naar het tankstation. Dit omdat ik iedere ochtend mijn werkdag begin met een glaasje cola light.

Dit riekt naar een verslaving, ik weet het…
Ja, dit riekt naar een verslaving. Nee, daar ga ik niets aan doen. Ben ik helemaal gek geworden? Misschien. Maar ik HOU van cola light. Afgelopen week ontmoette ik iemand die was afgekickt, ze dronk iedere dag twee glaasjes cola light. Bij de aanblik van de gekoelde blikjes cola light tijdens een netwerkborrel keek ze watertandend en zei: ‘Het blijft moeilijk, als ik het zie heb ik er zo’n zin in.’ Twee glaasjes, ik kuchte ongemakkelijk en vroeg: twee glaasjes per dag maar?

Er staat geen jerrycan cola op de achterbank, dat dan weer niet
Nu is het niet zo dat ik liters cola light naar binnen slurp op een dag. Dat er een jerrycan op de achterbank van mijn auto staat en dat ik een minibar in mijn bureauladeblok heb ik gebouwd. Nee, overdag drink ik gewoon mijn dagelijkse portie koffie, met –jawel – een zoetje. Geen wonder dus dat ik geen afkickverschijnselen ervaar, ik ben aan de lopende band gedrogeerd. Tien bakken koffie per dag, daar zit je zo aan op een redactie.

Aan een drinkflesje water sabbelen als een dorstig konijn, mhh
Ik benijd collega’s die de hele dag aan hun drinkflesje water sabbelen als een dorstig konijn, maar ik vind water alleen lekker als ik 20 kilometer ben wezen hardlopen. En 20 kilometer hardlopen, dat is me nog nooit gelukt. ‘Je moet het eens proberen’, zei de afgekickte vrouw. ‘Gewoon, een week zonder cola light, aspartaam is slecht voor je, cafeine ook. Je voelt je echt beter.’ Maar ik voel me goed, protesteerde ik.

De bijeenkomst van Anonieme Aspartaamgebruikers
Zelfs als ik vlak voor het slapen gaan nog een blikje cola light naar binnen giet, val ik bij de aanblik van m’n bed al bijna in slaap. Als ik schapen moet tellen, kom ik hooguit tot drie, denk ik. Maar voor ik kon vertellen hoe ontzettend normaal ik functioneer ondanks mijn verslaving, ontspon zich De Aspartaamdiscussie in een groter gezelschap. Waardoor ik me even waande bij een bijeenkomst van Anonieme Aspartaamgebruikers. “Hallo, ik ben Femke, en ik ben aspartaamverslaafd en cafeinejunk. hallooo Femke”

Een week zonder, hoe  moeilijk kan het zijn?
Maar waarom eigenlijk niet? Ik kan het op z’n minst een week proberen, om aan te tonen dat ik echt niet verslaafd ben. Cold turkey, geen aspartaam, geen cafeïne. Vanavond trek ik m’n laatste blikje cola light open en skip ik de koffie. Een week aspartaam- en cafeinevrij leven. Hoe moeilijk kan het zijn?

CC foto: viclic.