Vage beloftes

‘Laten we binnenkort weer eens gezellig een bakje koffie doen’, roept een voormalige vriendin tegen me. ‘Ja, hartstikke goed idee. Gaan we doen’, zeg ik enthousiast. ‘Ik bel je’, zegt M. terwijl ze de auto in stapt en wegrijdt. Zo gaat het al drie jaar, en die koffie is er nog nooit van gekomen.

Vage beloftes, we maken ze allemaal. Van ‘ik kom snel even dat schilderij ophangen voor je’ tot ‘breng volgende week je geleende dvd’s terug’, ze komen regelmatig voorbij. Zeker als het aankomt op afspraken merk ik dat ik snel iets roep, maar het niet waar maak. Loze kreten als ‘Ik kom zeker snel langs’ of ‘binnenkort pakken we een bioscoopje’ of de meest gehoorde: ‘volgende week ergens een keertje borrelen?’ zeg ik vaak. Het is niet dat ik niet naar de bioscoop wil, of niet wíl langskomen. Het is juist dat ik met zo veel mensen wil afspreken dat het er daardoor niet van komt.

Smoesjes
Ik weet, het klinkt als een excuus. En natuurlijk is het dat ook, maar er zit ook zeker een kern van waarheid in. De meesten van ons hebben een behoorlijk druk bestaan. Werken, huishouden, kinderen of in mijn geval afstuderen: er gaat veel tijd in zitten. De mensen die in je meest intieme cirkel zitten – om het maar even clichématig te verwoorden – die zie je wel vaak. Daar hoef je niet met loze beloftes aan te komen, want als ze je een dag of drie niet hebben gezien staan ze onaangekondigd voor je deur. ‘Ja, ik dacht: kwam even langs. Trouwens, ik blijf ook logeren’. Dat idee.

Poging 2
Maar de mensen buiten die ‘inner circle’, waar je het wel goed mee kunt vinden en heus heel erg leuk vind, die zie je toch vaak minder. Je kunt niet al je vrienden, familieleden, voormalige vrienden, collega’s, exen en of studiegenoten blijven zien. En dus zie je hen minder. Maar wanneer je ze dan tegenkomt in bijvoorbeeld de trein of een supermarkt en je spreekt elkaar weer, dan denk ik vaak: nou, wat is het toch ook een leuk mens. Gezellig. Dat denken zij dan waarschijnlijk ook van mij, en om die reden roepen we bij afscheid dus standaard iets als ‘snel een bakkie doen’. Terwijl we weten dat dit niet binnen enkele weken gebeuren gaat. Ergens een beetje sneu, anderzijds ook wel weer lief dat we het gewoon blijven proberen.